Psychofarmakoterapia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Fluoksetyna (tutaj pod postacią popularnego niegdyś preparatu Prozac) jest nadal jednym z leków stosunkowo często stosowanych w psychofarmakoterapii.

Psychofarmakoterapia – jest jedną z metod leczenia zaburzeń psychicznych polegającą na podawaniu leków o działaniu psychotropowym. Leki psychotropowe, za pośrednictwem oddziaływania na ośrodkowy układ nerwowy, mają wpływ na stan psychiczny i wywierają wpływ leczniczy. Celem stosowania psychofarmakoterapii może być redukcja objawów zaburzeń psychicznych, doprowadzenie do ustąpienia zaburzeń psychicznych lub zapobieżenie ich ponownemu wystąpieniu. Psychofarmakologia należy do metod leczniczych wykorzystywanych w psychiatrii. Etymologia terminu psychofarmakoterapia: gr. psych ‘dusza’; phármakon ‘lekarstwo’; therapeía ‘leczenie’.

W psychofarmakoterapii najczęściej wykorzystywane są następujące grupy leków psychotropowych:

Działem medycyny, która zajmuje się działaniem leków psychotropowych, jest psychofarmakologia[1][2][3][4][5].

Przypisy

  1. Marek Jarema: Standardy leczenia farmakologicznego niektórych zaburzeń psychicznych. Gdańsk: ViaMedica, 2011. ​ISBN 978-83-7599-286-1
  2. Małgorzata Rzewuska: Leczenie zaburzeń psychicznych. Wyd. 3. Warszawa: PZWL, 2006, s. 203. ​ISBN 83-200-3354-3
  3. Rybakowski J, Pużyński S, Wciórka J. Psychiatria. Tom III. Elsevier Urban & Partner, Wrocław, 2010. ​ISBN 978-83-7609-110-5
  4. Stahl SM. Essential Psychofarmacology. 2nd edition, Cambridge Univeristy Press, 2002. ​ISBN 0-521-64615-4
  5. Encyklopedia PWN

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.