Puchar Wielkich Mistrzów 2013

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Puchar Wielkich Mistrzów 2013
2013 FIVB Men's World Grand Champions Cup
OOjs UI icon arched-arrow-rtl.svg 2009 2017 OOjs UI icon arched-arrow-ltr.svg
Dyscyplina piłka siatkowa
Organizator FIVB
Szczegóły turnieju
Gospodarz Kioto, Tokio,  Japonia
Otwarcie 19 listopada 2013, Kioto
Zamknięcie (finał) 24 listopada 2013, Tokio
Liczba drużyn 6 (z 5 konfederacji)
Liczba hal 2 (w 2 miastach)
I miejsce  Brazylia
II miejsce  Rosja
III miejsce  Włochy
Statystyki turnieju
Liczba meczów 15
Liczba bramek 2591 (172,73 na mecz)
Oglądalność 49 430 (3295 na mecz)
MVP Rosja Dmitrij Muserski
Strona internetowa

Puchar Wielkich Mistrzów 2013 – siatkarski turniej rozegrany w dniach 19-24 listopada 2013 roku w Japonii[1].

System rozgrywek[edytuj | edytuj kod]

W Pucharze Wielkich Mistrzów 2013 wzięli udział mistrzowie poszczególnych konfederacji, gospodarz (Japonia) oraz drużyna, która otrzyma dziką kartę. Wszystkie reprezentacje rozegrały ze sobą po jednym spotkaniu. Zespół, który po rozegraniu wszystkich meczów miał najwięcej punktów, zdobył puchar.

Hale sportowe[edytuj | edytuj kod]

Puchar Wielkich Mistrzów 2013 rozegrany został na dwóch halach sportowych: w miastach Kioto i Tokio

Drużyny uczestniczące[edytuj | edytuj kod]

Reprezentacja Miejsce w poprzednim pucharze Miejsce w rankingu FIVB Sposób kwalifikacji
 Japonia 3 17 gospodarz
 Brazylia 1 1 mistrz Ameryki Południowej
 Stany Zjednoczone nie brał udziału 4 mistrz Ameryki Północnej, Środkowej i Karaibów
 Rosja nie brał udziału 2 mistrz Europy
 Iran 5 12 mistrz Azji
 Włochy nie brał udziału 3 dzika karta

Hale sportowe[edytuj | edytuj kod]

Puchar Wielkich Mistrzów 2013 rozegrany został na dwóch halach sportowych: w miastach Osaka i Nagoja

Zdjęcie Nazwa Miasto Widzów
Tokyo Metropolitan Gymnasium 2008.jpg Tokyo Metropolitan Gymnasium Tokio 10 000
Kyoto Prefectural Gymnasium 2013-08B.JPG Kyoto Prefectural Gymnasium Kioto 5 500

Wyniki spotkań[edytuj | edytuj kod]

I runda - Kioto[edytuj | edytuj kod]

Data i godzina Drużyna 1 Wynik Drużyna 2 Set 1 Set 2 Set 3 Set 4 Set 5
19.11 Włochy  3:1  Rosja 28:26 25:20 19:25 27:25  
Iran  1:3  Brazylia 16:25 17:25 27:25 23:25  
Stany Zjednoczone  3:1  Japonia 25:17 25:17 21:25 25:20  
20.11 Włochy  2:3  Iran 24:26 25:16 23:25 25:23 12:15
Brazylia  3:0  Stany Zjednoczone 31:29 25:23 25:23    
Rosja  3:0  Japonia 25:16 25:17 25:18    

II runda - Tokio[edytuj | edytuj kod]

Data i godzina Drużyna 1 Wynik Drużyna 2 Set 1 Set 2 Set 3 Set 4 Set 5
22.11 Stany Zjednoczone  3:2  Włochy 25:21 20:25 22:25 28:26 15:13
Iran  0:3  Rosja 23:25 23:25 19:25    
Japonia  0:3  Brazylia 17:25 23:25 18:25    
23.11 Iran  3:2  Stany Zjednoczone 28:26 19:25 19:25 27:25 18:16
Rosja  3:2  Brazylia 20:25 22:25 25:21 25:17 15:8
Włochy  3:0  Japonia 25:16 25:21 25:21    
24.11 Brazylia  3:2  Włochy 25:22 25:22 23:25 20:25 15:11
Stany Zjednoczone  0:3  Rosja 27:29 22:25 19:25    
Japonia  0:3  Iran 17:25 18:25 14:25    

Tabela końcowa[edytuj | edytuj kod]

Lp.
Drużyna
Pkt
Mecze Sety Małe punkty
M
W (3:2)
P (2:3)
wyg.
prz.
ratio
zdob.
str.
ratio
1.  Brazylia 12 5 4 (1) 1 (1) 14 6 2,333 461 428 1,077
2.  Rosja 11 5 4 (1) 1 (0) 13 5 2,600 432 380 1,137
3.  Włochy 9 5 2 (0) 3 (3) 12 10 1,200 498 477 1,044
4.  Iran 7 5 3 (2) 2 (0) 10 10 1,000 439 450 0,976
5.  Stany Zjednoczone 6 5 2 (1) 3 (1) 8 12 0,667 466 460 1,013
5.  Japonia 0 5 0 (0) 5 (0) 1 15 0,067 295 396 0,745

Źródło: fivb.org
Zasady ustalania kolejności: 1. liczba zdobytych punktów; 2. większa liczba wygranych meczów; 3. wyższy stosunek setów; 4. wyższy stosunek małych punktów.
Punktacja: 3:0 i 3:1 - 3 pkt; 3:2 - 2 pkt; 2:3 - 1 pkt; 1:3 i 0:3 - 0 pkt

Składy drużyn[edytuj | edytuj kod]

Klasyfikacja końcowa[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Reprezentacja
Gold medal world centered-2.svg  Brazylia
Silver medal world centered-2.svg  Rosja
Bronze medal world centered-2.svg  Włochy
4.  Iran
5.  Stany Zjednoczone
6.  Japonia


Nagrody indywidualne[edytuj | edytuj kod]

Najlepszy
zawodnik (MVP)
Najlepszy
rozgrywający
Najlepszy
atakujący
Najlepsi
przyjmujący
Najlepsi
środkowi
Najlepszy
libero
Rosja Dmitrij Muserski Brazylia Bruno Rezende Brazylia Wallace de Souza
Włochy Filippo Lanza
Rosja Dmitrij Iljinych
Stany Zjednoczone Maxwell Holt
Włochy Emanuele Birarelli
Iran Farhad Zarif

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]