RWD-10

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
RWD-10
RWD-10
RWD-10
Dane podstawowe
Państwo  Polska
Producent DWL
Typ samolot akrobacyjny
Konstrukcja mieszana, kratownicowa kryta płótnem i sklejką
Załoga 1
Historia
Data oblotu 1933
Dane techniczne
Napęd 1 × PZInż. Junior, rzędowy 4-cylindrowy
Moc 120 KM (88 kW)
Wymiary
Rozpiętość 7,5 m
Długość 6,2 m
Wysokość 1,9 m
Powierzchnia nośna 9 m²
Masa
Użyteczna 125 kg
Osiągi
Prędkość maks. 218 km/h
Prędkość przelotowa 180 km/h
Prędkość minimalna 95 km/h
Prędkość wznoszenia 6,2 m/s
Dane operacyjne
Liczba miejsc
1
Użytkownicy
 Polska

RWD-10 - polski samolot akrobacyjny używany przez polskie lotnictwo sportowe w latach 1933-1939, skonstruowany przez zespół konstrukcyjny RWD.

Historia[edytuj | edytuj kod]

RWD-10 został zaprojektowany jako jednomiejscowy samolot akrobacyjny.

Początkowym zamysłem konstruktorów było dostarczenie na potrzeby wojska samolotu do ćwiczeń w symulacji walki kołowej i akrobacji. Stąd pierwotnie samolot miał być wyposażony w foto-km. Jednak nieprzychylność Dowódcy Lotnictwa, gen. L. Rayskiego w stosunku do DWL-RWD spowodowała, że maszyna ta nie znalazła się w szkołach lotniczych. Dopiero po Challange 1934 samolotem tym zainteresowały się Aerokluby i stąd zostało złożone zamówienie. Przy swych małych rozmiarach RWD-10 miał silnik o stosunkowo sporej mocy, co w połączeniu z doskonałą sterownością zaowocowało doskonałymi właściwościami w akrobacji. Samolot był przyjemny w pilotażu, jednak małe siły od sterów spowodowały raz oderwanie się sklejkowego pokrycia płata podczas wyprowadzania z nurkowania (pilot uratował się na spadochronie). Był też wypadek złamania się płata podczas akrobacji, jednak nastąpiło to po wcześniejszym uderzeniu tym egzemplarzem w stóg siana podczas lądowania, co nie zostało po tym fakcie ujawnione. Po tych wydarzeniach konstrukcję płata wzmocniono. Pod sterem doświadczonego pilota mógł prezentować akrobację na najwyższym poziomie. Głównym konstruktorem był Jerzy Drzewiecki z zespołu RWD w Doświadczalnych Warsztatach Lotniczych. Po udoskonaleniach RWD-10 (badania w locie prowadził pilot doświadczalny Kazimierz Chorzewski) był najbardziej "rasowym" samolotem akrobacyjnym dwudziestolecia międzywojennego w Polsce.

Prototyp samolotu pilotuje Kazimierz Chorzewski

.

Pierwszy prototyp (SP-ALC) został oblatany w lipcu 1933 przez konstruktora Drzewieckiego. Wyniki nie były zadowalające, samolot był niestateczny kierunkowo. Po modyfikacjach (m.in. przedłużenie kadłuba, usunięcie destabilizujących owiewek) uzyskano poprawę charakterystyki samolotu. Pierwszy publiczny pokaz akrobacji miał miejsce 14 i 15 września 1935 w Warszawie.

W 1936 polskie lotnictwo cywilne złożyło zamówienie na 20 egzemplarzy (pieniądze uzyskano częściowo ze składek społecznych). Zostały one wyprodukowane w 1937 i przekazane aeroklubom. W roku 1938 zbudowano kolejne 2 egzemplarze. W sumie powstały 22 sztuki RWD-10.

Trzy samoloty rozbiły się przed wybuchem II wojny światowej, pozostałe zostały zniszczone podczas kampanii wrześniowej 1939.

Opis konstrukcji[edytuj | edytuj kod]

Jednomiejscowy górnopłat o konstrukcji mieszanej (stalowo-drewnianej) kryty płótnem. Skrzydła z zastrzałami. Kokpit otwarty. 4 cylindrowy silnik chłodzony powietrzem PZInż. Junior o mocy nominalnej 110 KM (82 kW) i startowej 120 KM (90 kW). Śmigło dwułopatowe, drewniane. Podwozie samolotu klasyczne, stałe, z płozą ogonową.