Rada Artystyczno-Kulturalna w Bydgoszczy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Rada Artystyczno-Kulturalna w Bydgoszczy
Państwo  Polska
Siedziba Bydgoszcz
Data założenia 1934
Status stowarzyszenie
Profil działalności kultura i sztuka
Zasięg Bydgoszcz
brak współrzędnych

Rada Artystyczno-Kulturalna w Bydgoszczy – organizacja kulturalna w Bydgoszczy, istniejąca w latach 1934-1939, integrująca miejscowe środowisko artystyczne.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Radę powołano 4 grudnia 1934 r. Do jej powstania przyczynili się głównie: dyrektor Biblioteki Miejskiej Witold Bełza, publicysta i krytyk Jan Piechocki, pisarz i artysta-plastyk Marian Turwid, dyrektor Teatru Miejskiego Władysław Stoma, publicysta Konrad Fiedler, wojskowi: Jan Nitecki, Andrzej Kulwieć, Kazimierz Południowski, a także Wincentyna Teska, publicysta i krytyk literacki Henryk Kuminek, prof. Włodzimierz Kulmatycki, Eugeniusz Wasilewski, Stanisław Lachowski, Kazimierz Orlicz i inni przedstawiciele miejscowej inteligencji[1]. Siedzibą Rady była początkowo bydgoska Biblioteka Miejska, a następnie od 1935 roku - ówczesne Liceum Handlowe przy ul. Królowej Jadwigi 25.

Powstanie nowej placówki kulturalnej stanowiło przełom w życiu umysłowym Bydgoszczy. Rada skonsolidowała wysiłki miejscowej inteligencji humanistycznej, zmierzającej do nadania lokalnemu środowisku większej niż dotąd rangi kulturotwórczej oraz zamanifestowania obecności w regionie i kraju. Stała się animatorem wszelkich poczynań ruchu kulturalnego i koordynatorem jego działań[1].

Rada Artystyczno-Kulturalna organizowała odczyty oraz spotkania z pisarzami, kompozytorami i naukowcami, prowadziła wieczory dyskusyjne, eksponowała wystawy dzieł malarskich i rzeźby w salach Muzeum Miejskiego, aranżowała koncerty, przygotowywała uroczystości jubileuszowe i rocznicowe. Wypracowała również zwyczaj organizowania wieczorów dyskusyjnych nad comiesięcznym repertuarem Teatru Miejskiego, z udziałem dyrektora, reżyserów i aktorów oraz publiczności.

W 1935 r. powołano sekcję literacką, w 1937 r. - sekcję plastyczną i muzyczną, a w 1938 r. - sekcję radiową. Staraniem grupy artystycznej Rady powołano tzw. Salon Bydgoski, na którego terenie odbywały się wystawy różnych dziedzin sztuki. Dzięki jej inicjatywie w 1937 r. uruchomiono w Bydgoszczy podstudio Rozgłośni Pomorskiej Polskiego Radia. W styczniu 1937 r. zorganizowano sympozjum naukowe poświęcone Leonowi Wyczółkowskiemu, w marcu 1938 r. – Janowi Kasprowiczowi oraz Maksymilianowi Piotrowskiemu. Rozgłos ogólnopolski zdobyły niektóre publikacje członków RAK: „Krajobraz górski Sonetów krymskichJana Piechockiego (1934), „Region twórczyHenryka Kuminka (1936), „Teka miast pomorskich” (grafika) Stanisława Brzęczkowskiego, czy też rozprawa „Typy dramatów Juliusza Słowackiego” Władysława Wana[1].

Członkowie Rady szczególną opieką otaczali młodych twórców, zwłaszcza poetów i prozaików. Nagrodami RAK uhonorowano m.in. takich twórców jak: Alfred Kowalkowski, Władysław Dunarowski, Bolesław Eckert, Janina Białonkówna, Bronisław Wróblewski, Marian Ługowski, Witold Rychter, Jan Olszewski[1].

Staraniem RAK w dniach 30 października – 14 listopada 1937 r. odbyła się w Bydgoszczy Ogólnopolska Wystawa Radiowa. Rok później członek zarządu RAK Alfons Rezler, przy poparciu Rady i współpracy członków sekcji muzycznej, zorganizował Miejską Orkiestrę Symfoniczną. 10 października 1938 r. z inicjatywy prezesa Kazimierza Południowskiego sekcję muzyczną RAK przekształcono w Towarzystwo Muzyczne w Bydgoszczy (reaktywacja po działalności w latach 20.) Jego prezesem wybrano Leonarda Piątkiewicza, a kierownikiem artystycznym Alfonsa Rezlera.

Prezesi RAK[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Polska kultura i sztuka w Bydgoszczy w latach 1920-1939. [w.] Historia Bydgoszczy. Tom II. Część pierwsza 1920-1939: red. Marian Biskup: Bydgoszcz: Bydgoskie Towarzystwo Naukowe 1999. ​ISBN 83-901329-0-7​, str. 719-675

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]