Radioliza impulsowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Radioliza impulsowa - jedna z technik stosowanych w badaniach radiacyjnych. Używana jest do detekcji nietrwałych produktów reakcji (np. rodników).

Radioliza impulsowa polega na podziałaniu na badaną próbkę impulsem (impulsami) promieniowania pochodzącego z akceleratora elektronów, a następnie detekcji produktów radiolizy przy pomocy metod optycznych, takich jak spektroskopia absorpcyjna lub emisyjna (fluorescencyjna). Pozwala to na identyfikację krótkożyciowych produktów przejściowych oraz śledzenie kinetyki reakcji przebiegających w czasach rzędu mikrosekund i krótszych.

Poza szeroko stosowanymi badaniami z próbkami w fazie ciekłej (np. radioliza wody), prowadzone są również badania w fazie gazowej.