Radomicko (województwo wielkopolskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Artykuł 51°57'14.11"N 16°32'25.04"E
- błąd 0 m
WD 51°53'N, 16°28'E, 51°53'N, 16°28'E
- błąd 20122 m
Odległość 684 m
Radomicko
wieś
Ilustracja
Dwór w Radomicku (2012)
Państwo  Polska
Województwo  wielkopolskie
Powiat leszczyński
Gmina Lipno
Wysokość 107[1] m n.p.m.
Liczba ludności (2009) 314[2]
Strefa numeracyjna 65
Kod pocztowy 64-111
Tablice rejestracyjne PLE
SIMC 0372954
Położenie na mapie gminy Lipno
Mapa lokalizacyjna gminy Lipno
Radomicko
Radomicko
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Radomicko
Radomicko
Położenie na mapie województwa wielkopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa wielkopolskiego
Radomicko
Radomicko
Położenie na mapie powiatu leszczyńskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu leszczyńskiego
Radomicko
Radomicko
Ziemia51°57′14,11″N 16°32′25,04″E/51,953919 16,540289

Radomickowieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie leszczyńskim, w gminie Lipno[3], po zachodniej stronie drogi krajowej nr 5[4]. Wieś leży po północnej stronie ponad doliną Samicy Śmigielskiej[5][6].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Radomicko istniało już w 1258, gdy książę Bolesław Pobożny nadał je klasztorowi benedyktynów w Lubiniu[1]. Używano wtedy nazwy Radomicsk[7]. Na przełomie XIII i XIV wieku wieś musiała wyjść spod jurysdykcji benedyktynów[1][7]. Kilka osób w XIV wieku używało określenia z Radomicka, a w 1395 występowało nazwisko Radomicki[1], z rodu Kotwicz Radomickich[7]. Kościół we wsi istniał przed 1403[1]. Po 1610 miejscowość przeszła z rąk Radomickich na własność Tworzyjańskich[1]. W 1685 istniała już szkoła[1]. W XVIII wieku w Radomicku był folusz, używany przez sukienników z Leszna[7]. Pod koniec XVIII wieku jako właściciela zapisano Kordulę z Gorzeńskich, żonę generała Turno, a około 1845 książę Acerenza[1]. Wśród gości rodziny Turnów był Józef Wybicki[7]. Miejscowi amatorzy wystawili tutaj w 1787 roku jego operę Kmiotek[7].

W okresie Wielkiego Księstwa Poznańskiego (1815-1848) miejscowość wzmiankowana jako Radomicko należała do wsi większych w ówczesnym pruskim powiecie Kosten rejencji poznańskiej[8]. Radomicko należało do okręgu śmigielskiego tego powiatu i stanowiło siedzibę majątku Radomicko, który należał wówczas do księżnej Joanny Katarzyny Acerenza Pignatelli[8]. Według spisu urzędowego z 1837 roku Radomicko liczyło 294 mieszkańców, którzy zamieszkiwali 29 dymów (domostw)[8].

Pod koniec XIX wieku Radomicko liczyło 36 domów i 307 mieszkańców, z przewagą katolików[1]. Właścicielem dominium, obejmującego prócz Radomicka Smolno i Wydorowo był Kalikst Biron, ks. Kuroński[1]. Niemiecką nazwą Radomicka było Radomitz[1]. W latach 1975–1998 miejscowość położona była w województwie leszczyńskim.

Zabytki i turystyka[edytuj | edytuj kod]

W rejestrze zabytków Narodowy Instytut Dziedzictwa figuruje klasycystyczny dwór z I poł. XIX wieku położony w niewielkim (0,36 ha) parku[4][7][9].

We wsi znajduje się ceglany kościół z 1850 w stylu neoromańskim[1][4]. Niektóre elementy wyposażenia pochodzą z XVIII wieku[7]. Przy kościele drewniana figura św. Jana Nepomucena z XVIII lub XIX wieku[4][5], reprezentująca okres baroku[7].

Przez Radomicko przebiegają znakowane szlaki piesze: żółty z Piotrowa i niebieski szlak im. Karola Kurpińskiego[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i j k l Radomicko w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. IX: Pożajście – Ruksze. Warszawa 1888.
  2. woj. wielkopolskie >> pow. leszczyński >> gmina Lipno. Wszystkie dane dla miejscowości Radomicko. W: Bank Danych Lokalnych [on-line]. Główny Urząd Statystyczny. [dostęp 1 listopada 2014].
  3. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części. „Dziennik Ustaw”. Nr 29, poz. 200, s. 1819, 13 lutego 2013. Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji. [dostęp 1 listopada 2014]. 
  4. a b c d e Jan Maj, Marek Aleksandrzak: Leszno: mapa topograficzna Polski. Wersja turystyczna. Wyd. 2. Warszawa: Wojskowe Zakłady Kartograficzne, 2011. ISBN 83-7135-149-6.
  5. a b Włodzimierz Łęcki: Wielkopolska. Warszawa: Sport i Turystyka, 1996, s. 353. ISBN 83-7079-589-7.
  6. Paweł Anders: Pojezierze Leszczyńskie. Wydawnictwo PTTK „Kraj”, 1985, s. 57. ISBN 83-7005-010-7. (pol.)
  7. a b c d e f g h i Paweł Anders: Pojezierze Leszczyńskie. Wydawnictwo PTTK „Kraj”, 1985, s. 97. ISBN 83-7005-010-7. (pol.)
  8. a b c Leon Plater: Opisanie historyczno-statystyczne Wielkiego Ksie̜ztwa Poznańskiego. Lipsk: Ksie̜garnia Zagraniczna (Librairie Étrangère), 1846, s. 211.
  9. Wykaz zabytków nieruchomych wpisanych do rejestru zabytków na terenie województwa wielkopolskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. s. 104. [dostęp 1 listopada 2014].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]