Rafał Dzierżek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Rafał Dzierżek ze Skrzyńca, herbu Nieczuja (ur. 1738, data śmierci nieznana) – generał major, brygadier komenderujący w Dywizji Wołyńskiej i Podolskiej w 1792 roku[1], uczestnik wojny polsko rosyjskiej 1792, starosta olechowiecki i malczowski.

Syn Wojciecha, starosty bachtyńskiego. W kawalerii służył od roku 1760 jako towarzysz. W 1768 awansował na chorążego, w 1771 na porucznika i rotmistrza. W 1777 został brygadierem 1 Brygady Kawalerii Narodowej w Dywizji Ukraińskiej i Podolskiej[2]. 10 grudnia 1783 awansował na generała majora. Od 1789 brygadier 7 Brygady Kawalerii Narodowej[2], którą dowodził w wojnie polsko rosyjskiej 1792.

24 czerwca 1792 pozbawiony dowództwa za niesubordynację.

Odznaczony orderem Św. Stanisława w 1776.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Ciąg dalszy Kalendarzyka narodowego i obcego na rok ... 1792 czyli II część, z konstytycyami od roku 1788 dnia 6 października do roku 1791 dnia 23 grudnia przez daty oznaczonemi, [1792], s. 545.
  2. a b Machynia i Srzednicki 2002 ↓, s. 264.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Mariusz Machynia, Czesław Srzednicki: Oficerowie Rzeczypospolitej Obojga Narodów 1717-1794. T.1: Oficerowie wojska koronnego, cz.1: Sztaby i kawaleria. Kraków: Księgarnia Akademicka. Wydawnictwo Naukowe, 2002. ISBN 83-71-88-500-8.