Rafał Eysymontt

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Rafał Eysymontt
Kraj działania Polska Polska
Data i miejsce urodzenia 20 marca 1959
Wrocław
doktor habilitowany nauk historycznych
Specjalność: historia sztuki
Alma Mater Uniwersytet Wrocławski
Doktorat 1997 – historia sztuki
Uniwersytet Wrocławski
Habilitacja 2011 – historia sztuki
Uniwersytet Wrocławski
Nauczyciel akademicki
Uczelnia Uniwersytet Wrocławski
Okres zatrudn. od 1993

Rafał Krzysztof Eysymontt (ur. 20 marca 1959 we Wrocławiu) – polski historyk sztuki, profesor Uniwersytetu Wrocławskiego, popularyzator wiedzy o urbanistyce i architekturze Dolnego Śląska.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie historyków sztuki, jego rodzicami byli Janina (1929-2013) i Krzysztof (1928-2018) Eysymonttowie. W roku 1978 rozpoczął studia w Instytucie Historii Sztuki Uniwersytetu Wrocławskiego. W latach 1978-1980 współpracował ze Studenckim Komitetem Solidarności we Wrocławiu, kolportując wydawnictwa drugiego obiegu w Instytucie Historii Sztuki. W październiku 1980 był współorganizatorem NZS we Wrocławiu. Pod koniec grudnia 1981 aresztowany, następnie od stycznia do maja 1982 internowany w ośrodku odosobnienia w Nysie. Po uwolnieniu zaangażowany w dalszą działalność konspiracyjną. W latach 1984-85 był nauczycielem w Liceum Sztuk Plastycznych w Jeleniej Górze-Cieplicach. W roku 1985 został zwolniony z pracy za działalność opozycyjną i w tym samym roku powołany roku do wojska. Przez następne lata pracował na własny rachunek jako dokumentalista zabytków. Od roku 1993 pracownik naukowy Uniwersytetu Wrocławskiego. W latach 1990-1994 był radnym I kadencji rady miejskiej Wrocławia. W roku 1997 obronił pracę doktorską pt. "Struktura architektoniczno - przestrzenna miasta późnośredniowiecznego w aspekcie socjotopograficznym na przykładzie Legnicy" napisaną pod kierunkiem prof. Mariana Kutznera. Od roku 2012 zatrudniony na stanowisku profesora nadzwyczajnego. Zainteresowania naukowa Rafała Eysymontta koncentrują się wokół historii urbanistyki, rewaloryzacji miast i architektury średniowiecznej. Jest autorem licznych publikacji popularno-naukowych o zabytkach Wrocławia i Dolnego Śląska, przewodników turystycznych, opisów w albumach fotograficznych, wytycznych konserwatorskich i studiów historyczno-urbanistycznych.

Literatura[edytuj | edytuj kod]