Ray Boone

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ray Boone
Ilustracja
wewnątrzpolowy (1B, 3B, SS)
Pełne imię i nazwisko Raymond Otis Boone
Pseudonim Ike
Data i miejsce urodzenia 27 lipca 1923
San Diego
Data i miejsce śmierci 17 października 2004
San Diego
Odbijał prawą
Rzucał prawą
Debiut 3 września 1948
Ostatni występ 11 sierpnia 1960
Statystyki
Średnia uderzeń 0,275
Home runy 151
Uderzenia 737
RBI 132
Kariera klubowa
Lata Kluby
1948–1953 Cleveland Indians
1953–1958 Detroit Tigers
1958–1959 Chicago White Sox
1959 Kansas City Athletics
1959–1960 Milwaukee Braves
1960 Boston Red Sox

Raymond Otis Boone (ur. 27 lipca 1923, zm. 17 października 2004) – amerykański baseballista, dwukrotny uczestnik Meczu Gwiazd.

Debiut w Major League Baseball zanotował 3 września 1948 jako zawodnik Cleveland Indians. W tym samym roku zagrał w jednym meczu World Series, w którym Indians pokonali Boston Braves 4–2 i zdobyli drugi w historii tytuł mistrzowski. Grał jeszcze w Detroit Tigers, Chicago White Sox, Kansas City Athletics, Milwaukee Braves i w Boston Red Sox[1].

Jego syn Bob Boone oraz wnukowie Aaron Boone i Bret Boone w późniejszym okresie również wystąpili w Meczu Gwiazd MLB[1].

Nagrody i wyróżnienia
Nagroda/wyróżnienie Lata Źródło
All-Star 1954, 1956 [1]
Zwycięzca w World Series 1948 [1]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Ray Boone (ang.). sabr.org. [dostęp 18 czerwca 2016].