Reduta Napoleońska w Gdańsku

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Reduta Napoleońska
Obiekt zabytkowy nr rej. A-473 z 14.06.1968[1]
Ilustracja
Reduta Napoleońska
Państwo  Polska
Lokalizacja Gdańsk
Część Fort Grodzisko
Typ Redita
Data budowy 1811-1812
Bitwy Oblężenie Gdańska (1813)
Położenie na mapie Gdańska
Mapa lokalizacyjna Gdańska
Reduta Napoleońska
Reduta Napoleońska
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Reduta Napoleońska
Reduta Napoleońska
Położenie na mapie województwa pomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa pomorskiego
Reduta Napoleońska
Reduta Napoleońska
Ziemia54°21′21,5″N 18°38′28,2″E/54,355972 18,641167

Reduta Napoleońska, własc. Redita Napoleońska[2] – zabytkowa[3] reduta, znajdująca się na terenie Fortu Grodzisko w Gdańsku. Powstała w okresie Wolnego Miasta Gdańska, w latach 1811-1812.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Reduta powstała w okresie napoleońskim, w trakcie fortyfikacji systemu obronnego Grodziska. Pomysłodawcą był generał François Nicolas Benoît Haxo, który nakazał zbudować - w miejsce zniszczonego Szańca Bousmard'a - ziemnej, pięciobocznej Lunety Senarmont'a oraz Redutę Napoleońską, będącą kazamatową baterią artyleryjską, spełniającą funkcję ostatniego punktu oporu.

Reduta Napoleońska

Specyfiką Redity Napoleońskiej są właśnie kazamaty Haxo, będące kazamatami artyleryjskimi, ze strzelnicami w cienkich ścianach czołowych. W okresie pokojowym kazamaty spełniały rolę zwykłych, przykrytych od góry dodatkowym przedpiersiem ziemnym pomieszczeń użytkowych. W trakcie działań wojennych budowlę obsypywano od zewnątrz ziemią, a strzelnice armat wyprowadzano przez obsypkę długimi, oszalowanymi drewnem tunelami.

Redita miała kształt nieregularnego pięcioboku. Ostrzał artyleryjski był skierowany w stronę Biskupiej Górki na południu, Bramy Oliwskiej na północy oraz na wschodnie zbocza Suchanina. Powyżej kazamat artyleryjskich znajdował się wał dla piechoty i lekkiej artylerii. Otaczająca fosa broniona była przez pojedyncze kazamaty artyleryjskie, połączone ze sobą galerią strzelecką a z Reditą dwoma przejściami pod dnem fosy.

Rozwiązaniem nigdzie wcześniej nie spotykanym, była szeroka droga prowadząca z Redity, z dziedzińca, do stóp Grodziska od strony miasta, a następnie aż po drogę krytą miejskich fortyfikacji otwartym odcinkiem drogi ukrytej w wykopie. Rozwiązanie to zostało skopiowane przez Prusaków na Biskupiej Górce około 1830.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Narodowy Instytut Dziedzictwa: Rejestr zabytków nieruchomych – województwo pomorskie. 2018-09-30. [dostęp 07.1.2018].
  2. Redita napoleońska. hewelianum.pl. [dostęp 1 grudnia 2015]. [zarchiwizowane z tego adresu].
  3. Rejestr zabytków nieruchomych. kobidz.pl.