Rejon lubarski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
lubarski
Rejon
Herb Flaga
Herb Flaga
Państwo  Ukraina
Siedziba Lubar
Powierzchnia 757 km²
Populacja (2017)
• liczba ludności

26 730[1]
Położenie na mapie
Położenie na mapie
Portal Portal Ukraina

Rejon lubarskijednostka administracyjna wchodząca w skład obwodu żytomierskiego Ukrainy.

Rejon został utworzony w 1923 roku z części powiatu żytomierskiego oraz nowogradwołyńskiego, należących do guberni wołyńskiej. Jego powierzchnia wynosi 757 km2, a ludność liczy około 27 tysięcy mieszkańców. Siedzibą władz rejonowych jest Lubar.

Na terenie rejonu znajduje się 1 osiedlowa rada i 24 silskie rady, obejmujące 47 wsi.

Miejscowości rejonu[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Чисельність населення (за оцінкою) на 1 березня 2017 року // Головне управління статистики у Житомирській області
  2. Berezówka (18 i 19) w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. XV, cz. 1: Abablewo – Januszowo. Warszawa 1900.
  3. Biczowa (miejsce urodzenia Gracjana i Adama Szaszkiewiczów) w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. I: Aa – Dereneczna. Warszawa 1880.
  4. Boruszkowce nad Derewiczką w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. XV, cz. 1: Abablewo – Januszowo. Warszawa 1900.
  5. Czartoryja (2) Stara, wł. Pruszyńskich w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. I: Aa – Dereneczna. Warszawa 1880.
  6. a b Derewicze w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. II: Derenek – Gżack. Warszawa 1881.
  7. Gizowszczyzna nad Osirą w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. II: Derenek – Gżack. Warszawa 1881.
  8. Glezna, Miłoszyńskich, następnie Jagiełowiczów w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. II: Derenek – Gżack. Warszawa 1881.
  9. Horapaj i Horopaje w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. XV, cz. 1: Abablewo – Januszowo. Warszawa 1900.
  10. Hryniowce nad Słuczem w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. III: Haag – Kępy. Warszawa 1882.
  11. Demkowce (3) Dębowe, nad Osirą w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. I: Aa – Dereneczna. Warszawa 1880.
  12. Filińce w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. XV, cz. 1: Abablewo – Januszowo. Warszawa 1900.
  13. Iwańkowce, pow. berdyczowski w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. III: Haag – Kępy. Warszawa 1882.
  14. Jurówka (6) przedmieście Lubaru w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. XV, cz. 2: Januszpol – Wola Justowska. Warszawa 1902.
  15. Kiryjówka w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. IV: Kęs – Kutno. Warszawa 1883.
  16. Kowalenki gm. Krasnopol w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. XV, cz. 2: Januszpol – Wola Justowska. Warszawa 1902.
  17. Lipno, przy trakcie z Lubaru do Romanowa w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. V: Kutowa Wola – Malczyce. Warszawa 1884.
  18. Bratałów w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. I: Aa – Dereneczna. Warszawa 1880.
  19. Michałówka, par. Lubar, własność dawniej Micińskich, potem Budzyńskich, potem Michała Piotrowskiego w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. IV: Kęs – Kutno. Warszawa 1883.
  20. Motowidłówka, wieś nad Karańką, dopływem Słuczy w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. VI: Malczyce – Netreba. Warszawa 1885.
  21. Panasówka w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. XV, cz. 2: Januszpol – Wola Justowska. Warszawa 1902.
  22. Między Lubarem a Ostropolem
  23. Rohoźna (2), nad rz. Popówką w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. IX: Pożajście – Ruksze. Warszawa 1888.
  24. Sewerynówka (6), wś. pow. lityński na granicy pow. żytomierskiego, gm. Kaczanówka, sąd Chmielnik, par. praw. Mazepińce, kat. Kumanowce (...) w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. X: Rukszenice – Sochaczew. Warszawa 1889.
  25. Semenówka (7) w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. X: Rukszenice – Sochaczew. Warszawa 1889.
  26. zał. 1930
  27. Wolica (58) nad Karańką w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. XIII: Warmbrun – Worowo. Warszawa 1893.
  28. Wójtowce (4), gm. Hordyjówka, par. praw. Meleńce, par. kat. Lubar. Należy do dóbr romanowskich, dawniej Ilińskich, następnie Steckich. W 1683 Należała do Pawołoczy i była zupełnie opustoszałą w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. XIII: Warmbrun – Worowo. Warszawa 1893.
  29. Wygnanka nad Słuczą, par. Mszaniec, przy drodze z Ostropola do Pedynek w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. XIV: Worowo – Żyżyn. Warszawa 1895.
  30. Żytyńce (2) nad Osirą w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. XIV: Worowo – Żyżyn. Warszawa 1895.