Wersja ortograficzna: Reprezentacja Chile w piłce nożnej mężczyzn

Reprezentacja Chile w piłce nożnej mężczyzn

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Chile
Ilustracja
Znak związku
Przydomek La Roja (Czerwoni)
Związek Federación de Fútbol de Chile
Sponsor techniczny Nike
Trener Martín Lasarte
Skrót FIFA CHI
Ranking FIFA Steady2.svg 19. (1569.52 pkt.)[a]
Miejsce w rankingu Elo Increase2.svg 18. (1829 pkt.)[a]
Zawodnicy
Kapitan Claudio Bravo
Najwięcej występów Alexis Sánchez (136)
Najwięcej bramek Alexis Sánchez (45)
Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe
Mecze
Pierwszy mecz
 Argentyna 3:1 Chile 
(Buenos Aires, Argentyna; 27 maja 1910)
Najwyższe zwycięstwo
 Chile 7:0 Wenezuela 
(Santiago, Chile; 29 sierpnia 1979)

 Chile 7:0 Armenia 
(Viña del Mar, Chile; 4 stycznia 1997)
 Meksyk 0:7 Chile 
(Santa Clara, USA; 18 czerwca 2016)

Najwyższa porażka
 Brazylia 7:0 Chile 
(Rio de Janeiro, Brazylia; 17 września 1959)
Medale
Igrzyska olimpijskie
Bronze medal.svg 2000
Mistrzostwa świata
Bronze medal world centered-2.svg 1962
Mistrzostwa Ameryki Południowej
Gold medal southamerica.svg 2015, 2016
Silver medal southamerica.svg 1955, 1956, 1979, 1987
Bronze medal southamerica.svg 1926, 1941, 1945, 1967, 1991
Strona internetowa
  1. Stan aktualny na 27 maja 2021.

Reprezentacja Chile w piłce nożnej – narodowy zespół piłkarski Chile. Od 1910 roku reprezentuje Chile w międzynarodowych rozgrywkach piłkarskich.

39 razy występowało w rozgrywkach o Copa America, triumfując w nich dwa razy (2015, 2016), czterokrotnie zajmując drugie miejsce (1955, 1956, 1979, 1987), pięciokrotnie trzecie (1926, 1941, 1945, 1967, 1991) i jedenastokrotnie czwarte (1916, 1917, 1919, 1920, 1924, 1935, 1939, 1947, 1953, 1999, 2019).

Historia reprezentacji[edytuj | edytuj kod]

Reprezentacja Chile dziewięciokrotnie startowała w finałach mistrzostw świata (1930, 1950, 1962, 1966, 1974, 1982, 1998, 2010, 2014), a swój największy sukces osiągnęła w 1962 roku, kiedy w turnieju rozgrywanym na własnym terenie, po wyeliminowaniu Szwajcarii, Włoch, Związku Radzieckiego i Jugosławii, zajęła ostatecznie trzecie miejsce. W półfinale ekipa prowadzona przez trenera Fernando Riere przegrała 2:4 z późniejszymi triumfatorami Brazylijczykami. Na pocieszenie Chilijczykom pozostała korona króla strzelców dla Leonela Sáncheza.

Pierwszą (1930) i czwartą (1950) edycję mundialu kończyli z kolei już na fazie grupowej. Z edycji 1934 wycofali się, a w 1938 w ogóle nie wzięli udziału w mistrzostwach. W latach 1954 i 1958 nie uzyskali kwalifikacji.

W czasie kolejnych występów na światowych czempionatach, aż do 1998 roku, reprezentacja żegnała się z turniejem już po fazie grupowej (1966, 1974, 1982), w ogóle nie kwalifikowała się do mistrzostw (1970, 1978, 1986), lub była dyskwalifikowana (1990, 1994).

Do wstydliwego zdarzenia doszło w czasie eliminacji do Mundialu 1990, we wrześniu 1989 roku. W meczu z Brazylią w Rio de Janeiro, przy stanie 1:0 dla gospodarzy, chilijski bramkarz Roberto Rojas udawał, że został poważnie raniony przez petardę rzuconą przez brazylijskich kibiców. Sztab reprezentacji, licząc na powtórzenie spotkania, odmówił kontynuowania meczu i wyprowadził piłkarzy z boiska. Dopiero po przejrzeniu zapisów wideo, stwierdzono, że petarda upadła daleko od bramkarza i nie mogła zagrozić jego zdrowiu. FIFA podjęła decyzję o dożywotniej dyskwalifikacji Rojasa oraz, jako że spotkanie z Brazylią było ostatnim meczem w eliminacjach do Mundialu 1990, zakazie występów Chile w kwalifikacjach do kolejnych mistrzostw. Ponadto krajowy związek piłki nożnej zwolnił cały sztab szkoleniowy z selekcjonerem Orlando Araveną na czele, a większość najlepszych piłkarzy zrezygnowała z występów w kadrze (np. Juan Carlos Letelier i Jorge Aravena).

W 1998 roku po szesnastoletniej przerwie reprezentacja zagrała na mistrzostwach świata. We Francji nie wygrała żadnego meczu, ale mimo to zdołała awansować z grupy (dzięki trzem remisom – z Włochami 2:2, z Austrią 1:1 i z Kamerunem 1:1). W drugiej rundzie przegrała 1:4 z Brazylią. Wyróżniającymi się zawodnikami tamtej drużyny był duet napastników Iván ZamoranoMarcelo Salas (Salas strzelił w turnieju cztery gole), pomocnik José Luis Sierra oraz bramkarz Nelson Tapia.

We Francji drużynę prowadził Urugwajczyk z chilijskim obywatelstwem Nelson Acosta, który w połowie 2005 roku po raz drugi objął funkcję selekcjonera. Druga kadencja była, zdaniem większości obserwatorów, o wiele trudniejsza od pierwszej, ponieważ obecnie reprezentacja jest jedną ze słabszych w Ameryce Południowej. W eliminacjach do Mundialu 2006 zajęła siódme miejsce w dziesięciozespołowej grupie.

Acosta złożył wypowiedzenie niedługo po przegranym 1:6 meczu z Brazylią w ćwierćfinale Copa América 2007, kiedy okazało się, że sześciu jego podopiecznych (w tym kapitan Jorge Valdivia) „rażąco złamało dyscyplinę” (chilijska federacja nie ujawniła o co chodzi) i następnie została surowo ukarana przez FIFA. Na nowego selekcjonera w sierpniu został wybrany Argentyńczyk Marcelo Bielsa.

Na Igrzyskach Olimpijskich w Sydney w 2000 roku młodzieżowa reprezentacja Chile zdobyła brązowy medal. Trenerem tamtej drużyny był także Acosta.

Chile awansowało na Mistrzostwa Świata w 2010 zajmując w eliminacjach drugą lokatę 1 punktem przegrywając z Brazylią. W turnieju w RPA podopieczni Marcelo Bielsy zajęli drugie miejsce w grupie (za Hiszpanią) i odpadli w 1/8 finału przegrywając 3:0 z Brazylią.

Na Copa América 2011 Chilijczycy z grupy wyszli z 1 miejsca wygrywając dwa mecze i jeden remisując. W ćwierćfinale ulegli jednak Wenezueli.

W eliminacjach do Mistrzostw Świata 2014 Chile awansowało z 3 miejsca, za Argentyną i Kolumbią. Na turnieju w Brazylii Chile zajęło drugie miejsce w grupie. W 1/8 finału trafili, tak jak 4 lata wcześniej, na Brazylię, z którą przegrali po rzutach karnych.

W 2015 roku Chilijczycy wygrali Copa América 2015, gdzie byli gospodarzami, pokonując w finale po rzutach karnych Argentynę. Rok później, w finale Copa America 2016 ponownie pokonali Argentynę po rzutach karnych.

Jako triumfator dwóch edycji Copa America z rzędu (odpowiednio 2015 oraz 2016) reprezentacja Chile brała również udział w Pucharze Konfederacji 2017 w Rosji. W pierwszym meczu turnieju Chilijczycy wygrali z reprezentacją Kamerunu 2:0. Następnie w dwóch kolejnych meczach zremisowali po 1:1 odpowiednio z Niemcami oraz Australią. Pozwoliło im to awansować z pięcioma punktami na koncie z drugiego miejsca w grupie do półfinałów w których zmierzyli się z Portugalią. Zwyciężyli w tym meczu po serii rzutów karnych 3:0 (w regulaminowym czasie gry i po dogrywce 0:0). Dzięki temu awansowali do finału w którym zagrali z reprezentacją Niemiec. Przegrali ten mecz 0:1 i zajęli drugie miejsce w turnieju[1].

Od stycznia 2016 do października 2017 selekcjonerem reprezentacji Chile był Juan Antonio Pizzi. Pod jego wodzą Chilijczycy grali w eliminacjach do mundialu 2018 w Rosji, ostatecznie nie kwalifikując się do turnieju głównego (przegrana z Brazylią 0:3, przy niekorzystnych wynikach w innych meczach).

Obecnie Chilijczyków prowadzi Reinaldo Rueda.

Federacja chilijska zajmuje ponadto trzecie miejsce w strefie CONMEBOL[2].

Udział w międzynarodowych turniejach[edytuj | edytuj kod]

Aktualna kadra[edytuj | edytuj kod]

23 osobowa kadra na mecze kwalifikacyjne do Mistrzostw Świata 2022 przeciwko Peru i Wenezueli, które odbyły się odpowiednio 13 i 17 listopada 2020. Występy i gole aktualne na 19 listopada 2020.

# Imię i nazwisko Data urodzenia Klub Występy (gole)
Bramkarze
1 Claudio Bravo 13 kwietnia 1983 Hiszpania Real Betis 125 (0)
12 Brayan Cortés 11 marca 1995 Chile CSD Colo-Colo 4 (0)
23 Omar Carabalí 12 czerwca 1997 Chile San Luis 0 (0)
Obrońcy
2 Mauricio Isla 12 czerwca 1988 Brazylia Flamengo 118 (4)
15 Jean Beausejour 1 czerwca 1984 Chile Club Universidad de Chile 109 (6)
5 Paulo Díaz 25 sierpnia 1994 Argentyna River Plate 27 (0)
3 Guillermo Maripán 6 maja 1994 Francja AS Monaco 26 (2)
18 Sebastián Vegas 4 grudnia 1996 Meksyk Monterrey 11 (1)
22 Francisco Sierralta 6 maja 1997 Anglia Watford 4 (0)
2 Nicolás Díaz 20 maja 1999 Meksyk Mazatlán 2 (0)
6 Yonathan Andía 6 sierpnia 1992 Chile Unión La Calera 1 (0)
Pomocnicy
8 Arturo Vidal 22 maja 1987 Włochy Inter Mediolan 119 (32)
13 Erick Pulgar 15 stycznia 1994 Włochy Fiorentina 26 (1)
10 César Pinares 23 maja 1991 Brazylia Grêmio 13 (1)
16 Claudio Baeza 23 grudnia 1993 Meksyk Necaxa 8 (0)
20 Rodrigo Echeverría 17 maja 1995 Chile Everton 1 (0)
21 Pablo Parra 23 lipca 1994 Chile Curicó Unido 0 (0)
Napastnicy
7 Alexis Sánchez 19 grudnia 1988 Włochy Inter Mediolan 136 (45)
14 Fabián Orellana 27 stycznia 1986 Hiszpania Valladolid 42 (2)
11 Felipe Mora 2 sierpnia 1993 Stany Zjednoczone Portland Timbers 7 (1)
9 Jean Meneses 16 marca 1993 Meksyk León 4 (1)
17 Andrés Vilches 14 stycznia 1992 Chile Unión La Calera 2 (0)
Niklas Castro 8 stycznia 1996 Norwegia Aalesunds 1 (0)
19 Carlos Palacios 20 lipca 2000 Chile Unión Española 1 (0)

Rekordziści[edytuj | edytuj kod]

Selekcjonerzy[edytuj | edytuj kod]

# Trener Narodowość . Od Do . Bilans . Osiągnięcia
M Z R P % Trofea Lata
1. Xabier Azkargorta  Hiszpania listopad 1994 czerwiec 1996 18 9 5 4 59%
2. Nelson Acosta  Urugwaj czerwiec 1996 marzec 2001 69 26 17 26 46%
3. Pedro García  Chile marzec 2001 wrzesień 2001 12 3 1 8 28%
4. Jorge Garcés  Chile wrzesień 2001 grudzień 2001 3 0 1 2 11%
César Vaccia  Chile luty 2002 grudzień 2002 1 0 0 1 0%
5. Juvenal Olmos  Chile styczeń 2003 kwiecień 2005 25 7 9 9 40%
6. Nelson Acosta (2)  Urugwaj kwiecień 2005 lipiec 2007 28 13 8 7 56%
7. Marcelo Bielsa  Argentyna sierpień 2007 luty 2011 50 27 8 15 59%
8. Claudio Borghi  Argentyna luty 2011 listopad 2012 27 11 5 11 47%
9. Jorge Sampaoli  Argentyna grudzień 2012 styczeń 2016 43 26 9 8 67% 1x Copa América 2015
10. Juan Antonio Pizzi  Hiszpania styczeń 2016 październik 2017 32 13 7 12 48% 1x Copa América 2016
11. Reinaldo Rueda  Kolumbia styczeń 2018 styczeń 2021 27 9 8 10 33%
%

Stan na 19 listopada 2020.
Kursywą wyróżniono selekcjonerów tymczasowych.
W nawiasie podano, który raz selekcjoner prowadził reprezentację.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Stan aktualny na 7 czerwca 2021.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. PI, Puchar Konfederacji. Niemcy lepsi od Chile w finale turnieju [WIDEO, ZDJĘCIA], „gol24.pl” [dostęp 2017-07-05] (pol.).
  2. FIFA.com, The FIFA/Coca-Cola World Ranking - Ranking Table - South American Zone - FIFA.com, FIFA.com [dostęp 2017-07-05] (ang.).
  3. Podczas kończącego eliminacje meczu z Brazylią w 67 minucie mecz został przerwany, gdyż chilijski bramkarz Roberto Rojas symulował, że został uderzony racą z trybun. Mecz miał zostać powtórzony, jednak podczas śledztwa okazało się, że tak naprawdę piłkarz pociął sobie twarz żyletką. Brazylia wygrała mecz walkowerem, a Chile zostało zdyskwalifikowane.
  4. Kara za incydent z Roberto Rojasem w poprzednich eliminacjach.