Rezerwat przyrody Białe Ługi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Białe Ługi
rezerwat torfowiskowy
Państwo  Polska
Województwo  świętokrzyskie
Mezoregion Góry Świętokrzyskie[1]
Data utworzenia 1959
Akt prawny M.P. z 1959 r. nr 85, poz. 452
Powierzchnia 408,75 ha
Ochrona czynna
Położenie na mapie gminy Daleszyce
Mapa lokalizacyjna gminy Daleszyce
Białe Ługi
Białe Ługi
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Białe Ługi
Białe Ługi
Położenie na mapie województwa świętokrzyskiego
Mapa lokalizacyjna województwa świętokrzyskiego
Białe Ługi
Białe Ługi
Położenie na mapie powiatu kieleckiego
Mapa lokalizacyjna powiatu kieleckiego
Białe Ługi
Białe Ługi
Ziemia50°45′N 20°51′E/50,750000 20,850000

Rezerwat przyrody Białe Ługirezerwat torfowiskowy w gminie Daleszyce, w powiecie kieleckim, w województwie świętokrzyskim[2]. Leży w granicach Cisowsko-Orłowińskiego Parku Krajobrazowego[3].

  • Powierzchnia: 408,75 ha[2] (akt powołujący podawał 408,44 ha)
  • Rok utworzenia: 1959
  • Numer ewidencyjny WKP: 023
  • Charakter rezerwatu: częściowy
  • Przedmiot ochrony: kompleks torfowisk śródleśnych z interesującymi zespołami roślinności bagiennej i bogatą awifauną.

Największe na obszarze wyżyn polskich torfowisko wysokie. Strefę centralną wododziałową zajmują torfowiska wysokie i przejściowe, a strefy skrzydłowe, w których formują się odpływające w różne strony rzeki Trupień i Czarna, opanowały niskie torfowiska olesowe. Swoje powstanie zawdzięcza warstwie nieprzepuszczalnych iłów. Około 33% powierzchni rezerwatu zajmuje roślinność torfowiskowa: żurawina błotna, modrzewnica zwyczajna, rosiczka okrągłolistna i inne. Wśród obszarów leśnych na uwagę zasługuje szereg oligotroficznych i eutroficznych zbiorowisk olsów, łęgów, grądów niskich oraz oligotroficznych borów suchych i wilgotnych. Występują tu rzadkie gatunki roślin: rosiczka okrągłolistna, rosiczka długolistna, tajęża jednostronna, wątlik błotny, żurawina, borówka bagienna oraz liczne storczyki i wełnianka, pokrywając torfowisko podczas kwitnienia. Osobliwością rezerwatu jest gniazdujący bocian czarny.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Jerzy Kondracki: Geografia regionalna Polski. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1998, s. 276. ISBN 83-01-12479-2.
  2. a b Rezerwat przyrody Białe Ługi. W: Centralny Rejestr Form Ochrony Przyrody [on-line]. Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska. [dostęp 2018-10-19].
  3. Formy ochrony przyrody. W: Cisowsko-Orłowiński Park Krajobrazowy [on-line]. Zespół Świętokrzyskich i Nadnidziańskich Parków Krajobrazowych. [dostęp 2018-10-19].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Kloss Marek: Białe Ługi – interesujący zakątek Gór Świętokrzyskich, w: „Parki Narodowe” nr 4/2000, s. 14-15.