Rezerwat przyrody Boczki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Boczki
rezerwat leśny
Typ fitocenotyczny (PFi) / leśny i borowy (EL)
Podtyp zbiorowisk leśnych (zl) / lasów nizinnych (lni)
Państwo  Polska
Województwo  warmińsko-mazurskie
Mezoregion Pojezierze Litewskie
Data utworzenia 1974-09-01
Akt prawny Zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 12 lipca 1974 r. w sprawie uznania za rezerwaty przyrody
Powierzchnia 108,70 ha
Położenie na mapie gminy Dubeninki
Mapa lokalizacyjna gminy Dubeninki
Boczki
Boczki
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Boczki
Boczki
Położenie na mapie województwa warmińsko-mazurskiego
Mapa lokalizacyjna województwa warmińsko-mazurskiego
Boczki
Boczki
Położenie na mapie powiatu gołdapskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu gołdapskiego
Boczki
Boczki
Ziemia54°20′12″N 22°30′32″E/54,336667 22,508889

Boczkileśny rezerwat przyrody położony w północno-wschodniej Polsce.

Dane administracyjne[edytuj | edytuj kod]

Rezerwat „Boczki” leży w woj. warmińsko-mazurskim, w powiecie gołdapskim, w gminie Dubeninki w pobliżu osady Boczki. Leży w Nadleśnictwie Gołdap, obrębie leśnym Gołdap, na obszarze oddziałów leśnych 85a, b, c, d, f, 86, 144a, b, c, d, f, g, 145, 146 (także dróg i rowów)[1]. Rezerwat jest położony w środkowej części kompleksu Puszczy Rominckiej (w granicach Parku Krajobrazowego Puszczy Rominckiej) i zajmuje powierzchnię 108,70 ha[a][2]. Stosunkowo niedaleko rezerwatu biegnie zielony szlak turystyczny[3].

Został powołany w 1974 roku[4], co zaktualizowano zarządzeniem z 2010[1] zmienionym w roku 2019[2]. Głównym celem ochrony jest zachowanie naturalnych dobrze wykształconych zespołów leśnych charakterystycznych dla Puszczy Rominckiej, głównie grądów, borealnych świerczyn, łęgów, olsów i borów bagiennych[2].

Nadzór na rezerwatem sprawuje Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Olsztynie, a zarządza Nadleśnictwo Gołdap[2][1].

Przyroda[edytuj | edytuj kod]

Rzeźba terenu rezerwatu jest urozmaicona. Składają się na nią morenowe wzgórza zbudowane z gliniastych piasków i obniżenia z torfowiskami[5].

Boczki znajdują się w centralnej części Puszczy Rominckiej, a ich roślinność to głównie borealna świerczyna na torfie i grąd subkontynentalny. Ten pierwszy zespół jest zdominowany przez świerka z domieszką sosny, brzozy i osiki, a drugi zdominowany przez lipę z domieszką grabu, klonu zwyczajnego, wiązu górskiego i świerka. Kompleksy świerka i grabu tworzą starodrzew. Mniejsze płaty tworzą łęg jesionowo-wiązowy, łęg jesionowo-olszowy, ols i kontynentalny bór mieszany, a także bór bagienny i torfowiska[5].

W rezerwacie stwierdzono około dwustu gatunków roślin[3]. Znajduje się tu jedno z nielicznych polskich stanowisk manny litewskiej. Z rzadkich roślin naczyniowych w rezerwacie występują czosnek niedźwiedzi, wawrzynek wilczełyko, żywiec cebulkowy, rosiczka okrągłolistna, bagno zwyczajne, pióropusznik strusi, przetacznik górski[5], orlik pospolity, podkolan biały, kopytnik pospolity, marzanka wonna, porzeczka czarna, czermień błotna, kokorycz pusta[3].

W 2016 roku w rezerwacie stwierdzono występowanie 37 gatunków wątrobowców i 117 gatunków mchów. W większości to gatunki naziemne (epigeiczne), ale dużo jest też gatunków epiksylicznych. Znaczne zróżnicowanie tych pierwszych wiąże się ze zróżnicowaniem podłoża pod względem typu i wilgotności, a niektóre gatunki występują i na glebie, i na martwym drewnie. Gatunków epifitycznych jest mniej, epilitycznych jeszcze mniej, a kilka gatunków żyje w wodzie[5].

Wśród brioflory rezerwatu trzy gatunki wątrobowców (głowiak łańcuszkowaty, natorfek nagi i zgiętolist nadrzewny) i cztery mchów (błotniszek wełnisty, jeżolist zwyczajny, miechera pierzasta i zrostniczek skalny – wszystkie uznane w Polsce za wymierające) są objęte ochroną ścisłą, a cztery gatunki wątrobowców i trzydzieści sześć mchów częściową[b]. Kolejnych dziesięć gatunków jest narażonych na wyginięcie, rzadkich lub zagrożonych, ale o nieznanym dokładnie stanie. Kilkanaście gatunków jest określanych jako relikty puszczańskie, typowe dla lasów o cechach pierwotnych. Są też gatunki będące reliktami glacjalnymi[5].

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. W akcie powołującym podana jest powierzchnia 108,83 ha
  2. Według stanu prawnego obowiązującego od 2014

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Zarządzenie Nr 53 Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Olsztynie z dnia 16 września 2010 r. w sprawie rezerwatu przyrody „Boczki” (Dz. Urz. Woj. Warm.-Maz. z 2010 r. Nr 150, poz. 1939) [pdf] (pol.).
  2. a b c d Rezerwat przyrody Boczki, Centralny Rejestr Form Ochrony Przyrody (pol.).
  3. a b c Urszula Siwek, Rezerwaty przyrody, Nadleśnictwo Gołdap (pol.).
  4. Zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 12 lipca 1974 r. w sprawie uznania za rezerwaty przyrody (M.P. z 1974 r. nr 28, poz. 172)
  5. a b c d e Barbara Fojcik i inni, Materiały do brioflory rezerwatu przyrody Boczki (Puszcza Romincka) [pdf], „Steciana”, 21 (4), 2017, s. 147–158, DOI10.12657/steciana.021.018, ISSN 1689-653X (pol.).