Rezerwat przyrody Jelenia Góra (województwo małopolskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jelenia Góra
rezerwat leśny
Państwo  Polska
Województwo  małopolskie
Położenie Szymbark, gmina Gorlice
Mezoregion Beskid Niski
Data utworzenia 1984
Akt prawny M.P. z 1984 r. nr 15, poz. 108, § 7
Powierzchnia 12,97 ha
Ochrona ścisła
Położenie na mapie gminy wiejskiej Gorlice
Mapa lokalizacyjna gminy wiejskiej Gorlice
Jelenia Góra
Jelenia Góra
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Jelenia Góra
Jelenia Góra
Położenie na mapie województwa małopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa małopolskiego
Jelenia Góra
Jelenia Góra
Położenie na mapie powiatu gorlickiego
Mapa lokalizacyjna powiatu gorlickiego
Jelenia Góra
Jelenia Góra
Ziemia49°38′10″N 21°04′36″E/49,636111 21,076667

Jelenia Góraleśny[1] rezerwat przyrody, usytuowany w Szymbarku, na południowo-wschodnim stoku Jeleniej Góry, na pograniczu Beskidu Niskiego i Pogórza Karpackiego. Jego powierzchnia wynosi 12,97 ha[1].

W latach 70. XX w. pracownicy ówczesnego Zakładu Ochrony Przyrody i Zasobów Naturalnych PAN opisali bogate stanowisko rzadkiej paproci – języcznika zwyczajnego na stokach Jeleniej Góry i podjęli inicjatywę objęcia go ochroną rezerwatową. Rezerwat utworzono na podstawie Zarządzenia Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 18 maja 1984 r. Rezerwat leży na terenie oddziału nr 345 leśnictwa Stróże, obręb Gorlice (Nadleśnictwo Gorlice)[2].

Rezerwat został powołany do ochrony zespołu jaworzyny górskiej z bogatymi, naturalnymi stanowiskami paproci – języcznika zwyczajnego (Phyllitido-Aceretum). Ochronie podlegają także fragmenty naturalnej lub półnaturalnej buczyny karpackiej z licznym udziałem jodły. Rezerwat obejmuje obszar starego osuwiska stokowego w formie bezwodnego parowu, ograniczonego z jednej strony wyraźną grzędą terenową. Teren pokrywają blokowiska głazów i osypiska drobniejszych okruchów piaskowca magurskiego.

Ok. 1/3 terenu rezerwatu porasta jaworzyna górska z królującym w podszyciu języcznikiem zwyczajnym. Jest to jedno z największych w Polsce skupisk tej paproci (w 1984 r. ok. 1500 okazów). Obok niej rosną tu m.in. miesiącznica trwała, szczyr trwały i gajowiec żółty. W rzadkim podszycie królują leszczyna i dziki bez czarny. Pozostałe 2/3 obszaru porasta buczyna karpacka, w której runie występuje m.in. żywiec gruczołowaty, marzanka wonna, paprotnik kolczysty i niecierpek pospolity. W sumie na terenie rezerwatu naliczono 69 gatunków roślin naczyniowych (12 drzew, 3 krzewów, 54 roślin zielnych).

W pobliżu rezerwatu znajduje się interesujące jeziorko osuwiskowe nazywane Beskidzkim Morskim Okiem.

Przez teren rezerwatu przebiega zielony szlak turystyczny Szymbark – Stróże.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Rezerwat przyrody Jelenia Góra. W: Centralny Rejestr Form Ochrony Przyrody [on-line]. Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska. [dostęp 2019-05-10].
  2. Rezerwaty przyrody. Nadleśnictwo Gorlice – Lasy Państwowe. [dostęp 2019-05-10].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Mościcki Bogdan: Języcznik na Jeleniej Górze, w: "Magury 88. Informator krajoznawczy", wyd. Studenckie Koło Przewodników Górskich, Warszawa 1988, s. 10-11;
  • Pietrzak Mariusz: Ochrona przyrody w Beskidzie Niskim, w: "Magury '96. Rocznik krajoznawczy poświęcony Beskidowi Niskiemu", wyd. Studenckie Koło Przewodników Beskidzkich w Warszawie, Warszawa 1996, s. 65-90, ​ISBN 83-85141-11-1​.