Rezonans naziemny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Rezonans naziemny – zjawisko niestateczności dynamicznej śmigłowca opartego poprzez układ podwozia na gruncie (zjawisko nie występuje w locie). Wynika ze sprzężenia wahań poziomych łopat (lagging) wirnika nośnego z drganiami środka piasty wirnika zbudowanego w układzie przegubowym, podpartego na sprężystym podwoziu. Warunek, to zrównanie się (bądź zbliżenie się) częstości oscylacji (poziomych) łopat z częstością drgań własnych kadłuba, podpartego na sprężystym podwoziu. Może powstać w czasie kontaktu śmigłowca z ziemią, przy jednoczesnym ruchu obrotowym wirnika tj. podczas startu, lądowania oraz kołowania.

Rezonans naziemny może spowodować znaczące uszkodzenie elementów śmigłowca (łącznie z całkowitym zniszczeniem całej struktury). Rezonans naziemny nie występuje w wirnikach bezprzegubowych jak np. w śmigłowcu Westland Lynx.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • "Wstęp do konstrukcji śmigłowców" - Praca zbiorowa pod redakcją K. Szabelskiego, B. Jancelewicza, W. Łucjanka
  • R. Witkowski. Budowa i pilotaż śmigłowców. WKiŁ.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Filmy obrazujące próbę rezonansu naziemnego: