Rezystancja statyczna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.

Rezystancja statyczna – jedna z rezystancji, obok dynamicznej, zdefiniowanych do opisu elementów o charakterystyce nieliniowej.

Rezystancję statyczną opisuje zależność:

gdzie:

napięcie oraz natężenie w obranym punkcie pracy,
– kąt nachylenia linii poprowadzonej przez początek układu współrzędnych oraz przez obrany punkt pracy,
k – współczynnik proporcjonalności, zależny od przyjętego układu jednostek.

W przypadku elementu o charakterystyce liniowej wartość rezystancji statycznej jest stała.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Andrzej Syrzycki: Laboratorium Elektrotechniki. Warszawa: Oficyna Wydawnicza Politechniki Warszawskiej, 1999, s. 48. ISBN 83-7207-126-8., s. 48.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]