Rogówek (powiat kłodzki)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Artykuł 50°22′52″N 16°44′5″E
- błąd 39 m
WD 50°22'45"N, 16°44'30"E
- błąd 39 m
Odległość 568 m
Rogówek
wieś
Ilustracja
Kaplica w Rogówku
Państwo  Polska
Województwo  dolnośląskie
Powiat kłodzki
Gmina Kłodzko
Wysokość 380-400[1] m n.p.m.
Liczba ludności (III 2011) 32[2]
Strefa numeracyjna 74
Kod pocztowy 57-360
Tablice rejestracyjne DKL
SIMC 0852973
Położenie na mapie gminy wiejskiej Kłodzko
Mapa konturowa gminy wiejskiej Kłodzko, na dole po prawej znajduje się punkt z opisem „Rogówek”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, na dole po lewej znajduje się punkt z opisem „Rogówek”
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa konturowa województwa dolnośląskiego, na dole nieco na prawo znajduje się punkt z opisem „Rogówek”
Położenie na mapie powiatu kłodzkiego
Mapa konturowa powiatu kłodzkiego, blisko centrum na prawo znajduje się punkt z opisem „Rogówek”
Ziemia50°22′52″N 16°44′05″E/50,381111 16,734722

Rogówek (niem. Werdein, Werdeck, po 1945 także Rogówka) – wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie kłodzkim, w gminie Kłodzko, na zboczach Klekotki i Sarnicy. Przed rokiem 1945 do Rogówki należała kolonia Werdecker Hain[1].

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Osada składa się z pięciu gospodarstw rolnych, częściowo rozproszonych. Górna część wsi zapewnia szerokie widoki na Masyw Śnieżnika, Góry Bialskie i Złote[1].

Podział administracyjny[edytuj | edytuj kod]

W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa wałbrzyskiego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Należy do najstarszych wsi Kotliny Kłodzkiej. Powstała przed połową XIII wieku, jako osada przedlokacyjna. Około roku 1300 przejęli ją joannici z Kłodzka. W 2. połowie XIV wieku funkcjonował tu folwark. Wieś należała wtedy do Ottona von Glubosa. W początkach XV wieku istniało tu wolne sędziostwo. Na przełomie XIV/XV wieku wieś zakupili augustianie kłodzcy. Leżąc na uboczu osada unikała zniszczeń wojennych, nie posiadając jednak większego znaczenia dla dziejów regionu. Wyjątkiem była wojna trzydziestoletnia, kiedy to lokalni chłopi z kilku wsi wywołali powstanie obronne przeciwko przymusowej rekatolicyzacji. W roku 1631 było tu tylko czterech gospodarzy. Od roku 1626 wieś była własnością kolegium jezuickiego z Kłodzka. W roku 1782 należała do hrabiego von Redena, a w I połowie XIX wieku do hrabiego von Münchhausena. Było tu wtedy osiem budynków. W dole osady powstał młyn wodny. Po roku 1945 sytuacja wsi nie zmieniła się, w szczytowym okresie było tu dziewięć gospodarstw[1].

Obiekty zabytkowe[edytuj | edytuj kod]

Przy najwyżej położonym gospodarstwie, na stoku Klekotki, stoi kaplica barokowa z XVIII wieku, odnowiona w roku 2003, staraniem miejscowych mieszkańców. Renowację obrazu wewnątrz kaplicy sfinansował samorząd kłodzki w 2010[3]. Poniżej najwyższego gospodarstwa stoi krzyż ku czci Jana Pawła II, postawiony przez Alicję i Stanisława Jastrzębiów w latach 2005–2006. Poświęcili go 16 lipca 2006 księża: prałat Stanisław Franczak, Stanisław Piskorz i Stanisław Tyczyński. Na krzyżu powieszono dwie tablice z ręcznie wyrytymi trasami wszystkich papieskich pielgrzymek zagranicznych[4].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Marek Staffa, Słownik Geografii Turystycznej Sudetów, Kotlina Kłodzka i Rów Górnej Nysy, Wyd. I-BiS, Wrocław, 1994, s.377-378, ​ISBN 83-85733-06-1
  2. GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.
  3. tablica pamiątkowa in situ
  4. tablice informacyjne i pamiątkowe in situ

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]