Roger Lemerre

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Roger Lemerre
Ilustracja
Pełne imię i nazwisko Roger León Maurice Lemerre-Desprez
Data i miejsce urodzenia 18 czerwca 1941
Bricquebec
Pozycja obrońca
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1961–1969 CS Sedan 213 (24)
1969–1971 FC Nantes 69 (1)
1971–1973 AS Nancy 65 (0)
1973–1975 RC Lens 57 (0)
W sumie: 404 (25)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
1968–1971  Francja 6 (0)
Kariera trenerska
Lata Drużyna
1975–1978 Red Star 93
1978–1979 RC Lens
1979–1981 Paris FC
1981–1983 RC Strasbourg
1983–1984 Espérance Tunis
1985–1986 Red Star 93
1986–1997 Francja (wojskowa)
1997–1998 Francja (asystent)
1998–2002 Francja
2002–2008 Tunezja
2008–2009 Maroko
2009–2010 Ankaragücü
2012–2013 CS Constantine
2013–2014 Étoile Sportive du Sahel

Roger Lemerre (ur. 18 czerwca 1941 w Bricquebec), francuski piłkarz i trener piłkarski. W latach 1998–2002 był selekcjonerem reprezentacji Francji, z którą zdobył w 2000 roku mistrzostwo Europy. W latach 2002–2008 był trenerem drużyny narodowej Tunezji, którą w 2004 roku doprowadził do pierwszego w historii triumfu w Pucharze Narodów Afryki.

Kariera piłkarska[edytuj | edytuj kod]

Był solidnym ligowym zawodnikiem. Zaczynał karierę w CS Sedan, z którym w 1965 roku przegrał w finale Pucharu Francji. Przez kolejne lata występował we francuskich średniakach, aż do 1975 roku, kiedy w wieku trzydziestu czterech lat zakończył karierę.

Sukcesy piłkarskie[edytuj | edytuj kod]

  • finał Pucharu Francji 1965 z Sedan

W reprezentacji Francji od 1968 do 1971 roku rozegrał 6 meczów.

Kariera szkoleniowa[edytuj | edytuj kod]

Pracę trenerską rozpoczynał na obrzeżach wielkiego futbolu, w klubach niższych lig, w których nie odniósł większych sukcesów. Trzykrotnie prowadził zespoły z Paryża, a w sezonie 1983–84 trenował tunezyjski Esperance Tunis.

Od połowy lat 80. związał się z Francuskim Związkiem Piłki Nożnej, najpierw pracował w sztabie technicznym federacji, a od 1986 roku przez jedenaście lat był selekcjonerem wojskowej reprezentacji Francji. W roku 1995 wywalczył z nią mistrzostwo świata i, po epizodycznej przygodzie w RC Lens, został włączony przez selekcjonera Aimé Jacqueta do jego zespołu, przygotowującego reprezentację A do udziału w mistrzostwach świata. Lemerre, jako pierwszy asystent Jacqueta, mógł przyglądać się z bliska jego pracy, której owocem był pierwszy w historii triumf w światowym czempionacie. Namaszczony przez Jacqueta (z którym do dzisiaj żyje w bliskiej przyjaźni), został po jego rezygnacji nowym trenerem kadry.

Lemerre nie zamierzał przeprowadzać rewolucji personalnej, trzymał się sprawdzonych graczy, z rzadka otwierając nowemu zawodnikowi drogę do reprezentacji. Na Euro 2000 z dwudziestodwu osobowej kadry, która dwa lata wcześniej wywalczyła mistrzostwo świata, pojechało aż osiemnastu piłkarzy. Pokolenie Zidane'a, Deschamps'a, Blanca, czy Djorkaeffa raz jeszcze potwierdziło swój prymat w światowym futbolu, tym razem zdobywając mistrzostwo Europy. Lemerre, podobnie jak jego poprzednik, wszedł do panteonu największych francuskich trenerów. Według wielu obserwatorów błędem selekcjonera po mistrzostwach było kurczowe trzymanie się piłkarzy, którzy nie tylko największe sukcesy mieli już za sobą, ale i z roku na rok byli coraz starsi. Na Mundialu 2002 Francuzi mieli jedną z najstarszych drużyn (średnia wieku – 29 lat), aż czternastu piłkarzy, wciąż stanowiących o obliczu reprezentacji, jechało na turniej jako mistrzowie świata. Pochodną takiej polityki kadrowej był słaby występ Francuzów w Mundialu – po porażkach z Senegalem 0:1, Danią 0:2 i bezbramkowym remisie z Urugwajem Trójkolorowi zajęli ostatnie miejsce w grupie (bilans bramkowy 0:3). Lemerre nie czekając na decyzję szefów związku, podał się do dymisji.

Zaraz po turnieju znalazł pracę w Tunezji. Z jej reprezentacją wywalczył w 2004 roku mistrzostwo Afryki oraz po emocjonującej grze (rywalizacja w grupie między Tunezją a Marokiem trwała do ostatniego meczu) wprowadził ją trzeci raz z rzędu do mistrzostw świata. W latach 2008–2009 prowadził reprezentację Maroka.

Sukcesy szkoleniowe[edytuj | edytuj kod]