Rolniczy Rejonowy Zakład Doświadczalny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Rolniczy Rejonowy Zakład Doświadczalny (RRZD) – rolnicza jednostka naukowo-wdrożeniowa zinstytucjonalizowanego doradztwa rolniczego funkcjonująca w okresie PRL, będąca ogniwem pośrednim pomiędzy nauką, a praktyką rolniczą[1].

Zakłady w liczbie 17 (po jednym w każdym z ówczesnych województw) utworzono w latach 1956-1957. Decyzja w tej sprawie została podjęta przez Prezydium Rządu 22 lutego 1956. Za powołanie zakładów oraz rad naukowo-technicznych odpowiedzialne były prezydia Wojewódzkich Rad Narodowych. Głównymi zadaniami zakładów było upowszechnianie i wdrażanie rezultatów badań naukowych przy współudziale placówek naukowo-badawczych, ocena przydatności wdrożeń, a także adaptacja wyników badań do lokalnych uwarunkowań przyrodniczych i rolniczych. W szczegółach chodziło o zorganizowanie w terenie gospodarstw wdrożeniowych, doskonalenie kadr inżynieryjno-technicznych, organizację szkoleń dla rolników, a także struktur informacyjnych (rozpowszechnianie wiedzy naukowo-technicznej oraz ekonomicznej). Istotną częścią działalności zakładów było prowadzenie własnego wzorcowego gospodarstwa rolnego w danym województwie. Zadania realizowane były przez inspektorów-specjalistów, będących organizatorami szkoleń na masową skalę. W trakcie takich szkoleń promowano nowości techniczne. Działalność inspektorów wspierały uczelnie wyższe i instytuty naukowo-badawcze[1].

W 1975, w związku z nowym podziałem administracyjnym Polski, zakłady przekształcono w 49 Wojewódzkich Ośrodków Postępu Rolniczego (WOPR)[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c pr. zbior., Rys historyczny doradztwa rolniczego na ziemiach Polski, Centrum Doradztwa Rolniczego w Brwinowie, Oddział w Poznaniu, Poznań, 2018, s.5-6, 8