Roman Borzęcki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Roman Borzęcki
pułkownik dyplomowany piechoty pułkownik dyplomowany piechoty
Data i miejsce urodzenia 9 sierpnia 1891
Warszawa
Przebieg służby
Siły zbrojne Lesser Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego,
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 36 Pułk Piechoty Legii Akademickiej
17 Dywizja Piechoty
Grodzieński Pułk Strzelców
DOK I
Oficerska Szkoła dla Podoficerów
DOK IV
71 Pułk Piechoty
Dep. Uzup. MSWojsk.
Stanowiska dowódca batalionu
dyrektor nauk
zastępca szefa sztabu
dowódca pułku
inspektor poborowy
zastępca szefa departamentu
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941, trzykrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Medal Zwycięstwa (międzyaliancki)

Roman Borzęcki (ur. 9 sierpnia 1891 w Warszawie[1], zm. ?) – pułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W czasie I wojny światowej walczył w szeregach armii rosyjskiej, a następnie I Korpusu Polskiego w Rosji.

W czasie wojny z Ukraińcami dowodził batalionem 36 pułku piechoty Legii Akademickiej oraz załogą Bełza[2].

W 1920 pełnił służbę w Dowództwie 17 Dywizji Piechoty. 15 lipca 1920 został zatwierdzony w stopniu majora z dniem 1 kwietnia 1920 roku w „grupie byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej”. 1 czerwca 1921 został oficerem Grodzieńskiego Pułku Strzelców[3]. W okresie od stycznia do września 1921 kontynuował naukę na I Kurs Normalny Wyższej Szkoły Wojennej. Po ukończeniu kursu otrzymał tytuł oficera Sztabu Generalnego i przydział do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr I w Warszawie[4]. 16 grudnia 1923 roku otrzymał przeniesienie ze stanowiska dyrektora nauk Oficerskiej Szkoły dla Podoficerów w Bydgoszczy do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr IV w Łodzi na stanowisko zastępcy szefa sztabu, pozostając oficerem nadetatowym 81 pułku piechoty w Grodnie[5]. 31 marca 1924 został mianowany podpułkownikiem ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 i 52. lokatą w korpusie oficerów piechoty[6]. W kwietniu 1925 został przydzielony do Oddziału V Sztabu Generalnego na stanowisko pełniącego obowiązki zastępcy szefa oddziału[7]. W sierpniu 1926 został przeniesiony do 71 pułku piechoty w Zambrowie na stanowisko dowódcy pułku[8]. 1 stycznia 1929 został mianowany pułkownikiem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1929 roku i 5. lokatą w korpusie oficerów piechoty[9]. 27 lutego 1932 został zwolniony ze stanowiska dowódcy pułku i oddany do dyspozycji II wiceministra spraw wojskowych – szefa Administracji Armii z zachowaniem dotychczasowego dodatku służbowego[10][11]. W 1934 roku został wyznaczony na stanowisko na stanowisko inspektora poborowego w Dowództwie Okręgu Korpusu Nr I w Warszawie[12]. W kwietniu 1935 roku został przeniesiony do Departamentu Uzupełnień Ministerstwa Spraw Wojskowych na stanowisko oficera sztabowego do spraw inspekcji powiatowych komend uzupełnień[13]. Od 5 listopada 1938 pełnił służbę na stanowisku zastępcy szefa Departamentu Uzupełnień MSWojsk.[14][15] We wrześniu 1939 przedostał się do Rumunii, gdzie był internowany. 14 marca 1941 został przekazany niemieckim władzom wojskowym i osadzony w Oflagu VI E Dorsten. 17 września 1942 został przeniesiony do Oflagu VI B Dössel[1].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Formy upamiętnienia[edytuj | edytuj kod]

Rondo pułkownika Romana Borzęckiego w Zambrowie. Znajduje się ono na skrzyżowaniu ulic Mazowieckiej i 71 Pułku Piechoty. Obiekt powstał w 2009 r. po przebudowie drogi krajowej nr 66. Nazwę nadano uchwałą nr 201/XL/10 Rady Miasta Zambrów z 31 marca 2010[21]. Oznaczone jest niebieską tabliczką z nazwą i herbem miasta. W okresie letnim zdobi je zawsze dywan kwiatowy różnej kompozycji, zaś w 2012 roku był to napis EURO 2012 z kwiatów w barwach narodowych.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Straty ↓.
  2. Pomarański 1930 ↓, s. 17, 18.
  3. Spis oficerów 1921 ↓, s. 213, 566.
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 38 z 8 października 1921 roku, s. 1435.
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 77 z 16 grudnia 1923 roku, s. 724.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 32 z 2 kwietnia 1924 roku, s. 167.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 44 z 18 kwietnia 1925 roku, s. 213.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 33 z 21 sierpnia 1926 roku, s. 269.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 4 stycznia 1929 roku, s. 1.
  10. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 23 marca 1932 roku, s. 222.
  11. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 17, 431.
  12. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 7 czerwca 1934 roku, s. 153.
  13. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 18 kwietnia 1935 roku, s. 38.
  14. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 438.
  15. Pułkownicy piechoty, Instytut Józefa Piłsudskiego w Ameryce, sygn. 701/1. Z informacji zamieszczonych w wykazie wynika, że został on sporządzony na przełomie lutego i marca 1939 roku, przed awansami generalskimi.
  16. Pomarański 1930 ↓, s. 60.
  17. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 17.
  18. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 14 kwietnia 1922 roku, s. 314.
  19. M.P. z 1937 r. nr 260, poz. 411.
  20. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 85, 163.
  21. Dziennik Urzędowy Województwa Podlaskiego: uchwała nr 201/XL/10 Rady Miasta Zambrów z dnia 30 marca 2010 r. w sprawie nadania nazw rondom (pol.). bialystok.uw.gov.pl. [dostęp 2014-11-29].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]