Roman Czauderna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Roman Czauderna
Data śmierci 12 marca 1937
Zawód, zajęcie urzędnik
Narodowość  Polska
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Kawaler Orderu Franciszka Józefa (Austro-Węgry)

Roman Czauderna (ur. ?, zm. 12 marca 1937) – polski prawnik, ekonomista, urzędnik.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Studiował na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego (w tym czasie w 1884 otrzymał stypendium z fundacji Konarskiego)[1]. Podczas zaboru austriackiego w ramach autonomii galicyjskiej około roku 1888 rozpoczął służbę. W 1895 był koncypistą skarbowym oddziału podatkowego c. k. sądzie powiatowym dla spraw dochodów skarbowych w Nowym Sączu[2]. Od 1898 do 1905 pracował jako komisarz skarbowy w c. k. dyrekcji skarbu w Tarnopolu[3]. W tym mieście był członkiem Towarzystwa Szkoły Ludowej od 1903 do 1905 i zastępcą delegata na walny zjazd TSL w Krakowie w 1905[3]. Od 1904 do 1905 był członkiem wydziału Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” w Tarnopolu[3]. W 1916 był radcą skarbowym w Przemyślu[4].

28 października 1922 roku Naczelnik Państwa mianował go dyrektorem Głównego Urzędu Kasowego w Ministerstwie Skarbu w IV stopniu służbowym[5]. Następnie był dyrektorem Departamentu Kasowego w Ministerstwie Skarbu[6]. Po 43 latach pracy (w służbie austriackiej i II Rzeczypospolitej) na początku lipca 1931 przeszedł w stan spoczynku[7] (odejście miało mieć związek z objęciem funkcji premiera przez Józefa Piłsudskiego w 1930[8]).

Zmarł 12 marca 1937[9]. Jego żoną była Maria Janina z domu Bulińska (zm. 1927)[10]. Oboje zostali pochowani na Starym Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 205, rząd 4, miejsce 6)[11].

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Instrukcya o szkontrowaniu c. k. urzędów podatkowych i sądowo-depozytowych wraz z dotyczącemi rozporządzeniami i wzorami zebrał, tłómaczył i objaśnił ... c. k. koncepista skarbu. (1896)[12]
  • Ogólne zasady rachunkowości i kasowości państwowej (1924)
  • Rachunkowość, kasowość i kontrola państwowa w Polsce do 1925 r. (1925)
  • Przepisy dla kas skarbowych i Centralnej Kasy Państwowej (1926)[13]

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Zdanie sprawy ruchu naukowego Akademii Umiejętności od dnia 5 maja 1883 r. podane przez sekretarza generalnego. „Gazeta Lwowska”, s. 2, Nr 129 z 5 czerwca 1884. 
  2. Szematyzm na rok 1895. Lwów: 1895, s. 157, 166.
  3. a b c Maciej Śliż: Towarzystwo Gimnastyczne „Sokół” w VI Okręgu Tarnopolskim w latach 1886–1939 (praca doktorska). Uniwersytet Rzeszowski, 2013. s. 284. [dostęp 2015-03-26].
  4. a b Kronika. Odznaczenia. „Głos Rzeszowski”, s. 3, Nr 8 z 13 lutego 1916. 
  5. Dz.U. Min. Skarbu ↓, Nr 27 z 25 listopada 1922 roku, s. 1017.
  6. Dz.U. Min. Skarbu ↓, Nr 23 z 20 września 1926 1922 roku, s. 551.
  7. Po 43 latach służby na emeryturę. „Echo Sieradzkie”, s. 1, 4 lipca 1931. 
  8. Zmiany personalne w min. skarbu. „Gazeta Bydgoska”, s. 1, Nr 150 z 3 lipca 1931. 
  9. Informacja O Zmarłych: Roman Czauderna. nekrologi-baza.pl. [dostęp 2015-03-26].
  10. Informacja O Zmarłych: Maria Janina Czauderna. nekrologi-baza.pl. [dostęp 2015-03-26].
  11. Cmentarz Stare Powązki. Czaudernowie. cmentarze.um.warszawa.pl. [dostęp 2015-03-26].
  12. Instrukcya o szkontrowaniu c. k. urzędów podatkowych i sądowo-depozytowych wraz z dotyczącemi rozporządzeniami i wzorami zebrał, tłómaczył i objaśnił ... c. k. koncepista skarbu.. [dostęp 2015-03-26].
  13. Wydawnictwa Ministerstwa Skarbu. „Dziennik Urzędowy Ministerstwa Skarbu”, s. 566, Nr 23 z 20 września 1926. Ministerstwo Skarbu. 
  14. M.P. z 1924 r. nr 299, poz. 979
  15. Za współpracę w uzdrowieniu waluty polskiej. „Gazeta Lwowska”, s. 3, Nr 42 z 20 lutego 1925. 
  16. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 23.
  17. Hof- und Staatshandbuch der Österreichisch-Ungarischen Monarchie für das Jahr 1918. Wiedeń: 1918, s. 230.
  18. Nowe godności i odznaczenia. „Ilustrowany Kurier Codzienny”, s. 6, Nr 41 z 11 lutego 1916. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]