Roman Harmoza

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Roman Harmoza (ur. 12 lutego 1937 w Bućkiewiczach k. Mołodeczna) – generał brygady pilot Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1956 skończył liceum w Szprotawie i wstąpił do Oficerskiej Szkoły Lotniczej w Radomiu, którą ukończył w 1960 jako prymus ze stopniem podporucznika. Instruktor-pilot w 31 Pułku Szkolno-Bojowym w Łasku, od 1963 dowódca klucza w stopniu porucznika, a od 1966 kapitana. W latach 1966-1969 studiował w Akademii Sztabu Generalnego WP w Warszawie, którą skończył z wyróżnieniem, po czym został szefem strzelania powietrznego eskadry 13 Pułku Lotnictwa Myśliwskiego OPK w Łęczycy. Później był zastępcą dowódcy, dowódcą eskadry, zastępcą dowódcy, a 1973-1977 dowódcą 1 Pułku Lotnictwa Myśliwskiego OPK "Warszawa" w Mińsku Mazowieckim w stopniu majora, następnie podpułkownika. W 1975 i 1977 pułk ten był wyróżniany przez MON za osiągnięcia w szkoleniu. W 1978 zastępca dowódcy 4 Pomorskiej Dywizji Lotnictwa Myśliwskiego ds. liniowych w Malborku. Od 1978 do 1980 studiował w Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR im. K. Woroszyłowa w Moskwie, po czym został pułkownikiem i dowódcą 2 Brandenburskiej Dywizji Lotnictwa Szturmowo-Rozpoznawczego w Pile. Od 1983 dowódca 4 Pomorskiej Dywizji Lotnictwa Myśliwskiego w Malborku. W 1986 mianowany zastępcą dowódcy Wojsk Lotniczych ds. liniowych i generałem brygady; nominację wręczył mu w Belwederze przewodniczący Rady Państwa PRL gen. armii Wojciech Jaruzelski. Od 1 lipca 1990 szef Wojsk Lotniczych - zastępca dowódcy Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej. W latach 1991-1993 pełnił obowiązki attaché wojskowego przy Ambasadzie RP w Moskwie. W 1994 dyrektor Departamentu Kadr MON, a 1994-1995 dyrektor generalny w MON. Od 1995 do 1997 roku był zastępcą szefa Misji OBWE w Gruzji a od 1997 do 1998 doradca dowódcy Nadwiślańskich Jednostek Wojskowych Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji. W maju 1997 został przeniesiony w stan spoczynku. W okresie od 1998 do 2000 był zastępcą szefa Misji OBWE w Mołdawii. Od 2007 prezes Klubu Generałów WP.

Pilot wojskowy klasy mistrzowskiej, 1985 wyróżniony tytułem "Zasłużonego Pilota Wojskowego PRL".

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990 t. I: A-H, Toruń 2010, s. 510-512.