Roman Orłowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Roman Orłowski
Roman Grosser Hojzer
Orłow
podpułkownik MO podpułkownik MO
Data i miejsce urodzenia 29 grudnia 1915
Bodziaczów
Data i miejsce śmierci 17 grudnia 1986
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby 1939-1963
Formacja Emblem of the International Brigades.svg Brygady Międzynarodowe
Red Army Badge.svg Armia Czerwona
Orzeł LWP.jpg Ludowe Wojsko Polskie
Palemka MO.svg Milicja Obywatelska
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi

Roman Orłowski, właśc. Roman Grosser Hojzer (ur. 29 grudnia 1915 we wsi Bodziaczów[1] na Wołyniu, zm. 17 grudnia 1986[2] w Warszawie) – polski działacz komunistyczny i polityczny, dąbrowszczak, funkcjonariusz Milicji Obywatelskiej (podpułkownik).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pochodził z żydowskiej rodziny – syn Mateusza (Moszko) i Ireny (Ity). Był członkiem Komunistycznej Partii Hiszpanii (od 1938), PPR (od 1945), PZPR (od 1948). Brał udział w wojnie domowej w Hiszpanii, jako Orłow od 24 stycznia do 9 lutego 1939 był komisarzem politycznym XIII Brygady Międzynarodowej im. Jarosława Dąbrowskiego. Po internowaniu we Francji i pozbawieniu polskiego obywatelstwa, w 1941 wyjechał do ZSRR. Od przełomu 1942 i 1943 służył w Armii Czerwonej. W sierpniu 1944 został skierowany do Ludowego Wojska Polskiego, skąd już we wrześniu tego roku przeszedł do MO[3]. 12 września 1944 objął stanowisko kierownika Wydziału Personalnego KW MO w Rzeszowie, a 7 kwietnia 1945 został mianowany zastępcą komendanta KW MO w Rzeszowie ds. operacyjnych. Od 9 sierpnia 1945 pełnił obowiązki komendanta KW MO w Rzeszowie, od 1 lipca 1947 był komendantem KW MO w Rzeszowie. Od 7 kwietnia 1945 do 31 grudnia 1947 brał udział w walce "z bandami i reakcyjnym podziemiem". 15 kwietnia 1948 został komendantem KW MO we Wrocławiu. Od 1 lutego 1952 do 14 grudnia 1954 kierował Oddziałem IV KG MO w Warszawie. W okresie od 14 grudnia 1954 do 30 czerwca 1963 nadal służył w MO. Równocześnie z pracą w milicji udzielał się politycznie, był członkiem egzekutywy KW PPR w Rzeszowie (1945–1948), egzekutywy KW PZPR w Rzeszowie (1948–1949) i egzekutywy KW PZPR we Wrocławiu (1949–1952)[4].

Pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera A 41-3-2)[2].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dane osoby z katalogu funkcjonariuszy aparatu bezpieczeństwa., katalog.bip.ipn.gov.pl [dostęp 2019-12-20].
  2. a b Wyszukiwarka cmentarna --- Warszawskie cmentarze, cmentarzekomunalne.com.pl [dostęp 2019-12-20].
  3. Dr Krzysztof Kaczmarski, Pogrom, którego nie byłoDodatek Historyczny IPN 6/2008 (13), 27 czerwca 2008
  4. Dane osoby z katalogu kierowniczych stanowisk partyjnych i państwowych PRL., katalog.bip.ipn.gov.pl [dostęp 2019-12-20].
  5. M.P. z 1945 r. nr 44, poz. 109 „za działalność w konspiracji, udział w walkach partyzanckich i za zasługi w organizowaniu służby Bezpieczeństwa i Milicji Obywatelskiej”.
  6. M.P. z 1947 r. nr 23, poz. 50 Uchwała Prezydium Krajowej Rady Narodowej z dnia 4 października 1946 r. o odznaczeniach.