Roman Prawocheński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Roman Prawocheński
Data i miejsce urodzenia 11 września 1877
Liwienka
Data i miejsce śmierci 6 sierpnia 1965
Kraków
Zawód, zajęcie polski zootechnik
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Zasługi Rolniczej

Roman Prawocheński (ur. 11 września 1877 w Liwience, gubernia woroneska, zm. 6 sierpnia 1965 w Krakowie) – polski zootechnik, od 1926 roku profesor był Uniwersytetu Jagiellońskiego, od 1944 roku Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie, a od 1953 Wyższej Szkoły Rolniczej w Krakowie. Członek tytularny PAN (od 1952)[1].

Po ukończeniu szkoły średniej w Taganrogu, rozpoczął studia na wydziale matematyczno-przyrodniczym Uniwersytetu w Petersburgu. W latach 1910-1917 pełnił funkcję starszego specjalisty do spraw hodowli w Departamencie Rolnictwa Głównego Zarządu Dóbr Państwowych. Jednocześnie kierował Stacją Doświadczalną Hodowli Koni w Petersburgu i w Moskwie. Od 1919 roku wykładał hodowlę zwierząt na kursach dla agronomów i lekarzy weterynarii przy Politechnice w Kijowie. W okresie działalności w Rosji ogłosił ponad 30 prac i artykułów z zakresu hodowli koni, owiec i żywienia zwierząt. W 1919 przyjechał do Polski i rozpoczął pracę jako starszy referent w Wydziale Hodowli Koni Ministerstwa Rolnictwa i Dóbr Państwowych. Następnie został kierownikiem Wydziału Hodowli Zwierząt Państwowego Instytutu Naukowego Gospodarstwa Wiejskiego w Puławach. W 1925 został mianowany profesorem zwyczajnym hodowli zwierząt na Wydziale Rolniczym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Od tego momentu, aż do wybuchu II wojny światowej, prowadził ożywioną działalność naukową. 6 listopada 1939 został aresztowany w ramach Sonderaktion Krakau i do lutego 1940 był więźniem obozu koncentracyjnego Sachsenhausen. Po uwolnieniu w 1940 roku rozpoczął pracę w Izbie Rolniczej w Krakowie, a rok później w Instytucie Rolniczym w Puławach. Zorganizował tam doświadczalną stadninę koników polskich. W 1945 roku, w reaktywowanym Państwowym Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego w Puławach, stworzył Dział Hodowli Koni, natomiast na Wydziale Rolniczym Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej powołał do życia Katedrę Ogólnej Hodowli Zwierząt. Kierował nią przez 2 lata. W 1954 roku, na skutek złego stanu zdrowia, został zmuszony do rezygnacji z udziału w aktywnym życiu zawodowym.[2]

W 1924 otrzymał francuski Krzyż Oficerski Orderu Zasługi Rolniczej. W 1946 został odznaczony Krzyżem Oficerskim[3][4], a w 1951 został odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski[5].

Zmarł 6 sierpnia 1965 w Krakowie[6]. Został pochowany na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie[6].

Jego zięciem był Henryk Niewodniczański.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Członkowie PAN: Skorowidz
  2. Na drodze życia: pamiętnik profesora Romana Prawocheńskiego
  3. Odznaczenia. Kraków: Centralna Biblioteka Rolnicza im. Michała Oczapowskiego, 2014. [dostęp 2016-08-21].
  4. 19 sierpnia 1946 „za zasługi na polu działalności oświatowej i kulturalnej” (M.P. z 1947 r. nr 52, poz. 366)
  5. 20 września 1951 „za wybitną działalność naukową” (M.P. z 1951 r. nr 93, poz. 1275)
  6. a b Zarząd Cmentarzy Komunalnych w Krakowie. Internetowy lokalizator grobów.. rakowice.eu. [dostęp 2017-03-22].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Doktorzy honoris causa Studium, Wydziału Rolniczego UJ, Akademii Rolniczej im. H. Kołłątaja w Krakowie i pracownicy Wydziału Rolniczego UJ, Akademii Rolniczej im. H. Kołłątaja w Krakowie, doktorzy honoris causa innych uczelni (pod redakcją Zdzisława Kośka), Akademia Rolnicza im. H. Kołłątaja w Krakowie, Kraków 1991