Romuald Królak

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Romuald Królak (ur. 18 marca 1932 w Brześciu, zm. 13 lipca 2011 w Warszawie) – generał brygady LWP.

1941 ewakuowany w głąb ZSRR, 1945 wrócił z rodziną do kraju, po czym ukończył gdańskie liceum. Elew Oficerskiej Szkoły Piechoty we Wrocławiu, 1952 mianowany podporucznikiem i szefem wydziału kadr batalionu. Absolwent Akademii Sztabu Generalnego WP (1957). Pełnił wiele funkcji w jednostkach WP stacjonujących na Mazurach, m.in. szef sztabu szkolnego pułku czołgów w Giżycku, a od 1963 służył w Gdańsku m.in. jako szef sztabu 35 pułku desantowego. 1967-1971 dowódca 8 Pułku Czołgów w Żaganiu, a 1971-1974 zastępca dowódcy 11 Dywizji Pancernej w Żaganiu. 1975-1979 dowódca 4 Pomorskiej Dywizji Zmechanizowanej w Krośnie Odrzańskim. Jesienią 1978 Rada Państwa PRL nadała mu stopień generała brygady, nominację wręczył w Belwederze przewodniczący Rady Państwa PRL prof. Henryk Jabłoński. 1979-1985 szef Zarządu Szkolenia Bojowego i zastępca szefa Głównego Zarządu Szkolenia Bojowego WP (gen. Wojciecha Barańskiego). W 1986 r. został zwolniony z zawodowej służby wojskowej ze względu na zły stan zdrowia, pożegnany przez ministra obrony narodowej gen. armii Floriana Siwickiego i przeniesiony w stan spoczynku. Pochowany 20 lipca 2011 na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwat. LII-1-7)[1].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

I inne.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990 t. II: I-M, Toruń 2010, s. 287-290.