Romuald Poliński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Romuald Poliński
Data i miejsce urodzenia 25 maja 1942
Sołów
Przewodniczący Rady Politycznej Samoobrony Rzeczpospolitej Polskiej
Okres od 2006
do 2007
Przynależność polityczna Samoobrona
Rzeczpospolitej Polskiej

Romuald Poliński (ur. 25 maja 1942 w Sołowie) – polski ekonomista, nauczyciel akademicki, urzędnik, doktor habilitowany nauk ekonomicznych, profesor ALMAMER Szkoły Wyższej, podsekretarz stanu w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej w latach 2006–2007 z ramienia Samoobrony RP.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wykształcenie i praca zawodowa[edytuj | edytuj kod]

Ma wykształcenie wyższe ekonomiczne. W 1967 ukończył z tytułem magistra studia na Wydziale Nauk Ekonomicznych Uniwersytetu Warszawskiego. W 1974 uzyskał na tej uczelni tytuł doktora nauk ekonomicznych, a w 2006 habilitował w Instytucie Nauk Ekonomicznych PAN.

W latach 1966–1993 był m.in. zastępcą dyrektora generalnego Centrum Promocji Przemysłu i Handlu w Łodzi. Mianowany urzędnik służby cywilnej, kandydat na członka zarządów komisarycznych, kuratora i likwidatora banków (1997), kandydat na członka rad nadzorczych spółek Skarbu Państwa (1994). W latach 1992–1994 pracował w Centrali Banku Turystyki S.A. w Warszawie jako dyrektor departamentu ekonomicznego i zastępca dyrektora departamentu kredytowego. Doradca prezesa PKB S.A.

W 2005 został profesorem Szkoły Wyższej ALMAMER w Warszawie[1]. Został prodziekanem Wydziału Ekonomicznego tej uczelni. Jest członkiem Prezydium Zarządu Głównego Polskiego Towarzystwa Ekonomicznego, rady programowej miesięcznika Ekonomika i Organizacja Pracy, Międzyresortowego Zespołu przy Prezesie NBP ds. Uzdrawiania Przedsiębiorstw i Rady Nadzorczej Polskiej Fundacji Promocji i Rozwoju Małych i Średnich Przedsiębiorstw Phare. Należy do Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich.

W latach 2008–2009 pełnił funkcję rektora Wyższej Szkoły Ekonomicznej w Stalowej Woli[2]. W grudniu 2009 został p.o. prezesa Radia Dla Ciebie. W marcu 2010 przeszedł do rady nadzorczej spółki, a następnie objął funkcję członka zarządu radia. W lutym 2011 został z niej odwołany.

Działalność polityczna[edytuj | edytuj kod]

Należał do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej[3]. Doradzał ministrom finansów z SLDGrzegorzowi Kołodce i Markowi Belce. Od 7 sierpnia 2006 do 13 sierpnia 2007[4] sprawował urząd podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej z rekomendacji Samoobrony RP[5]. 2 września 2006 objął funkcję przewodniczącego rady politycznej tej partii[6]. W 2007 odszedł z Samoobrony RP i został doradcą Partii Regionów.

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Główne problemy transformacji systemowej (2002)
  • Prawidłowość transformacji systemów ekonomicznych (2003)
  • Konsensus waszyngtoński i metody stabilizacji makroekonomicznej (2003)
  • Transformacija ekonomiczeskich sistem w Centralnoj i Wostocznoj Jewropie (2004)
  • Inwestycje zagraniczne a transformacja systemowa (2004)
  • Prywatyzacja przedsiębiorstw państwowych a transformacja systemowa w krajach Europy Środkowej i Wschodniej (2004)
  • Główne problemy konwergencji makroekonomicznej w Unii Europejskiej: przykład Polski, cz. I (2005)
  • Główne problemy konwergencji makroekonomicznej w Unii Europejskiej: przykład Polski, cz. II (2006),
  • Ocena prorynkowej transformacji systemowej w Europie Środkowo-Wschodniej, Wiek XXI (2006)
  • Polityka makroekonomiczna Polski (2007)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]