Romuald Zerych

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Grób rzeźbiarza Romualda Zerycha na Cmentarzu ewangelicko-augsburskim w Warszawie

Romuald Zerych (ur. 7 lutego 1888 w Warszawie, zm. 1964) – polski rzeźbiarz.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Kształcił się w Szkole Sztuk Pięknych w Warszawie i Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie pod kierunkiem Xawerego Dunikowskiego. W latach 1914–1918 walczył w wojsku rosyjskim, dostając się do niewoli niemieckiej pod Tannenbergiem. W dwudziestoleciu międzywojennym poświęcił się rzeźbiarstwu, był m.in. autorem pomnika zmarłych jeńców wojennych w Budziszynie, pomnika Elizy Orzeszkowej w Grodnie oraz jej popiersia rzeźbionego w drzewie, pomnika-tablicy poświęconego gen. Sowińskiemu w Warszawie oraz licznych nagrobków na warszawskich cmentarzach (Powązkowskim i ewangelicko-augsburskim).

W 1958 pomnik Elizy Orzeszkowej autorstwa Zerycha, będący repliką monumentu w Grodnie, został odsłonięty w warszawskim Parku Kultury i Wypoczynku (obecnie park Na Książęcem)[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Irena Grzesiuk-Olszewska: Warszawska rzeźba pomnikowa. Warszawa: Wydawnictwo Neriton, 2003, s. 117. ISBN 83-88973-59-2.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]