Rozwój akropetalny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Rozwój akropetalny Alternaria sp.

Rozwój akropetalny – rozwój tkanek i organów roślinnych pozostający w związku z podłużną polaryzacją osi i wzrostem wierzchołkowym. Elementy najmłodsze znajdują się najbliżej szczytu osi, odpowiednio starsze występują w miarę oddalania się od szczytu[1]. Charakterystyczny m.in. dla zróżnicowania się tkanek pierwotnych z merystemów wierzchołkowych, powstawania włośników, tworzenia się korzeni bocznych.

U grzybów rozwój akropetalny występuje w niektórych rodzajach konidiogenezy, czyli bezpłciowego wytwarzania zarodników konidialnych. Ma to miejsce wtedy, gdy wytworzony na komórce konidiotwórczej zarodnik sam staje się komórką konidiotwórczą dla następnego zarodnika. Powstają w ten sposób proste lub rozgałęzione łańcuszki akropetalne, w których najmłodsze konidia znajdują się na szczycie łańcuszków[2].

Przeciwieństwem rozwoju akropetalnego jest rozwój bazypetalny, podczas którego najstarsze komórki znajdują się na szczycie pędu[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Encyklopedia PWN. Słownik biologiczny. [dostęp 2016-12-03].
  2. red.: Selim Kryczyński i Zbigniew Weber: Fitopatologia. Tom 1. Podstawy fitopatologii. Poznań: PWRiL, 2010, s. 419. ISBN 978-83-09-01-063-0.