Rudolf Halfar

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Rudolf Halfar
Data i miejsce urodzenia 12 lutego 1884
Lutynia Dolna
Data i miejsce śmierci 26 lutego 1967
Cieszyn
Burmistrz Cieszyna
Okres od 1937
do 1939
Poprzednik Władysław Michejda
Następca Artur Gabrisch
Grób Rudolfa Halfara na Cmentarzu Komunalnym w Cieszynie

Rudolf Halfar (ur. 12 lutego 1884 w Lutyni, zm. 26 lutego 1967 w Cieszynie) – nauczyciel i działacz społeczny, polityk sanacji, burmistrz Cieszyna i poseł na Sejm III kadencji w II RP, zastępca senatora wybrany w 1935 roku w województwie śląskim[1].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem Franciszka i Joanny z d. Babisz. Ukończył seminarium nauczycielskie w Krakowie, a następnie Wyższy Kurs Nauczycielski w Cieszynie. W czasie I wojny światowej służył w wojsku austro-węgierskim. Po zakończeniu wojny był m.in. kierownikiem szkoły żeńskiej wydziałowej w Cieszynie.

Zaangażowany w plebiscyt w Zagłębiu Karwińskim, agitował za przynależnością Śląska do II RP, za co został przez Czechów skazany na śmierć. Zbiegł do Polski, po czym przez jakiś czas pracował w Amerykańskim Komitecie Dożywiania, a później w Radzie Narodowej w Cieszynie.

W 1929 został wybrany drugim zastępcą burmistrza Cieszyna.

W 1930 został wybrany posłem na Sejm II RP z listy BBWR w okręgu wyborczym Cieszyn-Pszczyna. Od tego samego roku był członkiem prosanacyjnego Narodowo-Chrześcijańskiego Zjednoczenia Pracy na Śląsku, należał do jego katowickich władz, a od grudnia 1934 był prezesem zarządu powiatowego w Cieszynie. W latach 1935 i 1938 ponownie kandydował do parlamentu, nie został wybrany – w 1935 otrzymał jedynie stanowisko zastępcy senatora z woj. śląskiego[2].

Od 1935 pełnił funkcję zastępcy burmistrza Cieszyna, a po śmierci Władysława Michejdy w 1937 został jego burmistrzem. W tym samym roku mianowano go przewodniczącym lokalnego obwodu OZN.

We wrześniu 1938 stanął na czele Powiatowego Oddziału Komitetu Walki o Śląsk za Olzą. W czasie II wojny światowej przebywał najpierw w Nowym Sączu, gdzie zajmował się tajnym nauczaniem, później we wsi Różanki koło Krosna, pracując jako robotnik rolny.

W 1945 powrócił do Cieszyna – najpierw pracował w administracji Urzędu Miasta i Komunalnej Kasie Oszczędności, później został dyrektorem lokalnego oddziału Banku Rolnego. W 1952 zwolniono go z tej funkcji ze względu na przedwojenną przeszłość, aż do śmierci był pracownikiem jednej z miejskich aptek.

Zmarł w Cieszynie i został pochowany na tamtejszym cmentarzu komunalnym.

Był mężem Wandy Wolf, siostry Leona Wolfa.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Album-skorowidz Senatu i Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej oraz Sejmu Śląskiego. Kadencja 1935/1940, 1936, s. 199.
  2. Album senatu i sejmu Rzeczypospolitej Polskiej oraz sejmu śląskiego: kadencja 1935-1940, Kraków 1936, s. 199

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Golec Józef, Bojda Stefania, Słownik biograficzny ziemi cieszyńskiej, t. 1, Cieszyn 1993, s. 69.
  • Kto był kim w II Rzeczypospolitej, red. Jacek Majchrowski, Warszawa 1994
  • Nowak Krzysztof, Elity polityczne w Cieszynie w okresie międzywojennym (1918–1939), (w:) Samorządowość i elity władzy w Cieszynie na przestrzeni dziejów, red. Idzi Panic, Cieszyn 2002, s. 125, 127.
  • Posłowie i senatorowie RP 1918–1939. T. 2, red. Andrzej Krzysztof Kunert, Warszawa 2000.