Rudolf Tarnawski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Rudolf Tarnawski
Rudolf Tarnawski Edler von Sleme
tytularny generał brygady tytularny generał brygady
Data i miejsce urodzenia 10 kwietnia 1869
Żywiec
Data i miejsce śmierci 1946
Bielsko-Biała
Przebieg służby
Lata służby 1891 – 1924
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png c. i k. Armia
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki PKU Kamionka Strumiłowa
Stanowiska komendant PKU
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
Wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie)
Order Korony Żelaznej III klasy (Austro-Węgry) Krzyż Zasługi Wojskowej Krzyż Zasługi Wojskowej Signum Laudis (w czasie wojny) Signum Laudis (w czasie wojny) Signum Laudis (w czasie wojny) Krzyż Wojskowy Karola Odznaka za 25-letnią Służbę Wojskową (Austro-Węgry) Krzyż Jubileuszowy Wojskowy Krzyż Pamiątkowy Mobilizacji 1912–1913

Rudolf Tarnawski Edler von Sleme (ur. 10 kwietnia 1869 w Żywcu, zm. 1946 w Bielsku-Białej) – tytularny generał brygady Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Rudolf Tarnawski urodził się 10 kwietnia 1869 roku w Żywcu, w rodzinie Piotra i Franciszki z domu Bem. W 1885 roku, po ukończeniu czterech klas gimnazjum w Bielsku, wstąpił do Szkoły Kadetów Piechoty w Łobzowie. W latach 1891–1892 był słuchaczem Oficerskiej Szkoły Jazdy w Mostarze, po ukończeniu której rozpoczął zawodową służbę w kawalerii cesarskiej i królewskiej Armii. Od 1909 roku był wykładowcą taktyki w macierzystej szkole kadetów, po czym powrócił do służby liniowej. W latach 1912–1913 wziął udział w mobilizacji sił zbrojnych Monarchii Austro-Węgierskiej, wprowadzonej w związku z wojną na Bałkanach. Walczył na froncie włoskim. W 1917 roku był dowódcą pułku piechoty na froncie rosyjskim, w 1918 roku na froncie francuskim i w Belgii. 22 maja 1917 roku otrzymał nobilitację szlachecką z predykatem von Sleme. W czasie służby awansował na kolejne stopnie w korpusie oficerów piechoty: kadeta–zastępcy oficera (1 września 1889 roku), podporucznika (1892), kapitana I klasy (1 maja 1905 roku), majora (1 stycznia 1915 roku), podpułkownika (1 listopada 1916 roku).

Po zwolnieniu żołnierzy z przysięgi przez ostatniego cesarza Karola I (listopad 1918 roku) wstąpił do Wojska Polskiego. Wyznaczony do służby w Dowództwie Okręgu Generalnego w Krakowie. Był dowódcą i organizatorem 10 pułku piechoty w Cieszynie, później – komendantem wojskowym Cieszyna. 12 listopada 1918 roku został mianowany komendantem Będzińskiego Okręgu Wojskowego. Jego szefem sztabu był wówczas major Felicjan Sławoj Składkowski, który tak opisał pierwszy kontakt ze swym dowódcą: „wkrótce przybył pułkownik, średniego wzrostu, zażywny pan, mówiący po polsku z lekkim niemieckim akcentem, ale dobry Polak, grzeczny i uprzejmy. Oświadczył, że wojnę spędził na froncie (miał austriacką Eiserne Krone), ale w sprawach polityki w terenie liczy na moją pomoc i współpracę. Wobec tego paląca kwestia rozbrojenia oddziałów czerwonej gwardii spadła na moje barki”[1].

W czasie wojny polsko-ukraińskiej i polsko-bolszewickiej dowodził przez jakiś czas 11 pułkiem piechoty i 15 pułkiem piechoty. Później dowódca XV Brygady Piechoty, walczył na froncie litewsko-białoruskim. 22 maja 1920 roku został zatwierdzony w stopniu pułkownika piechoty ze starszeństwem z dniem 1 kwietnia 1920 roku. Po wojnie bolszewickiej inspektor piechoty w Dowództwie Okręgu Generalnego „Pomorze”.

W 1921 roku został mianowany dowódcą Obozu Warownego „Toruń”. Z dniem 10 września 1922 roku przeniesiony został z Rezerwy Oficerów Sztabowych Dowództwa Okręgu Korpusu Nr III do Powiatowej Komendy Uzupełnień Kamionka Strumiłowa na stanowisko komendanta[2].

1 czerwca 1922 roku został przeniesiony w stan spoczynku w stopniu tytularnego generała brygady z równoczesnym zatrzymaniem czasowym w służbie czynnej[3]. Z dniem 1 czerwca 1923 roku został przeniesiony ze stanowiska komendanta PKU Kamionka Strumiłowa do Rezerwy Oficerów Sztabowych Dowództwa Okręgu Korpusu Nr V[4]. Z dniem 1 marca 1924 roku został mu udzielony urlop, a z dniem 31 maja tego roku został ostatecznie przeniesiony w stan spoczynku[5]. Osiadł w Bielsku-Białej[6].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Felicjan Składkowski, Nie ostatnie słowo..., s. 19.
  2. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 37 z 7 października 1922 roku, s. 759.
  3. Ówczesny skrót jego stopnia wojskowego brzmiał „płk tyt. gen. bryg. w stanie spocz. zatrz. czas. w służb. czyn.”
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 31 z 23 maja 1923 roku, s. 288.
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 23 z 11 marca 1924 roku, s. 116.
  6. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 882.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 29 z 23 lipca 1921 roku, s. 1205.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 40 z 23 listopada 1921 roku, s. 1546.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]