Ruxandra Dragomir

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ruxandra Dragomir
Ilustracja
Państwo  Rumunia
Data i miejsce urodzenia 24 października 1972
Pitești
Wzrost 168 cm
Masa ciała 57 kg
Gra praworęczna, jednoręczny bekhend
Status profesjonalny 1990
Zakończenie kariery 2005
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 4 WTA, 7 ITF
Najwyżej w rankingu 15 (25 sierpnia 1997)
Australian Open 4R (1997, 1998)
Roland Garros QF (1997)
Wimbledon 3R (1996)
US Open 2R (1994, 1999, 2000)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 5 WTA, 8 ITF
Najwyżej w rankingu 21 (8 września 1997)
Australian Open 3R (1997–1999)
Roland Garros 3R (1997)
Wimbledon QF (1996)
US Open 2R (1996, 2000, 2002)

Ruxandra Dragomir Ilie (ur. 24 października 1972 w Pitești) – rumuńska tenisistka, reprezentantka kraju w Fed Cup, olimpijka.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Na początku 2001 roku została żoną Florenta Ilie i od tego czasu używała na kortach podwójnego nazwiska Dragomir Ilie. Trenowana przez Florenta Mihai oraz Gica Vaideanu.

Kariera tenisowa[edytuj | edytuj kod]

Występy na kortach Rumunka rozpoczęła w 1990 roku, wygrywając przez następne lata kilka turniejów ITF. W 1993 zadebiutowała na kortach światowych, jako zawodniczka z "dziką kartą" na imprezie w Linzu. Na Roland Garros przegrała w czwartej rundzie z Arantxą Sánchez Vicario. Jako juniorka, w 1990 roku, wygrała ten turniej w grze podwójnej, razem z Iriną Spîrleą.

W 1994 roku jej największymi osiągnięciami były czwarta runda Roland Garros (wygrana m.in. nad [13] Magdaleną Maleewą) oraz ćwierćfinał w Pradze – obie imprezy na kortach ziemnych.

1995 – Dragomir zaliczyła pierwszy finał w zawodowym turnieju kobiet – w Maria Lankowitz. Przegrała z najwyżej rozstawioną Wiesner. Po raz pierwszy w karierze awansowała do czołowej pięćdziesiątki rankingu. W Barcelonie dotarła do ćwierćfinału i po raz trzeci z rzędu do czwartej rundy Roland Garros.

W roku 1996 Dragomir wygrała swoje pierwsze tytuły zawodowe. Najpierw zwyciężyła w Budapeszcie, pokonując turniejową jedynkę, Julie Halard-Decugis. Kolejny sukces odniosła w Karlowych Warach, po czym dotarła do półfinału imprezy w Rosemalen, ćwierćfinału w Hamburgu oraz trzeciej rundy Wimbledonu. Po raz pierwszy wystąpiła na letnich igrzyskach olimpijskich w konkurencji gry pojedynczej[1]. Wygrała turniej w Pattaya. Sklasyfikowana wśród dwudziestu pięciu najlepszych zawodniczek świata.

1997 – pierwszy tytuł na kortach trawiastych i jednocześnie czwarty w karierze wywalczyła w Rosmalen. Dotarła do finału w Hamburgu, pokonała Ivę Majoli podczas występu w Italian Open. Na Roland Garros dotarła do ćwierćfinału, w Australian Open była w czwartej rundzie (porażka z doskonale dysponowaną młodą mistrzynią Hingis). To najlepszy sezon w jej karierze, sklasyfikowana w pierwszej dwudziestce rankingu.

1998 – w trzeciej rundzie w Hilton Head wygrała z Sandrine Testud. Wygrała dwusetny mecz w karierze przeciwko Cacic na Amelia Island. Po pokonaniu Jennifer Capriati już w pierwszej rundzie Italian Open, wygrała również z Amandą Coetzer. Tylko raz w sezonie zagrała w turnieju ITF w Prościejoie, gdzie zwyciężyła w singlu.

1999 – po wspaniałych wyczynach na Amelia Island (pokonanie Barbary Schett, Anny Kurnikowej i Magüi Serny) została nagrodzona udziałem w pierwszym od dwóch lat zawodowym finale, który przegrała z Monicą Seles. Wystąpiła w półfinale German Open (pokonując po drodze Janę Novotną), a także w półfinale w New Haven (przegrywając nie z nikim innym, jak z Lindsay Davenport). Sezon po raz drugi w karierze zakończyła w pierwszej dwudziestce rankingu.

2000 – w jedynym finale w sezonie w ’s-Hertogenbosch zwyciężyła swój kolejny tytuł singlowy. W ćwierćfinale tej imprezy pokonała drugą zawodniczkę turnieju, i dziesiątą rakietę świata, Sandrine Testud. W trzech setach przegrała z Martiną Hingis w czwartej rundzie Roland Garros.

2001 – jej najlepszym rezultatem była wygrana w turnieju deblowym w 's-Hertogenbosch, razem z Nadią Pietrową. Panie grały ze sobą w duecie po raz pierwszy. Z Virginią Ruano Pascual osiągnęła finał w Hobarcie. Z powodu kontuzji wycofała się z turnieju w Birmingham. Przegrała jedenaście z dwunastu ostatnich meczów, przed sierpniową przerwą po odpadnięciu w pierwszej rundzie turnieju w Bazylei.

2002 – kontuzja wykluczyła zawodniczkę ze wszystkich startów w sezonie.

2003 – nie pojawiała się na kortach aż do kwietnia. Rezultaty po powrocie były jednak bardzo słabe, wszystkie turnieje (grając z rankingiem specjalnym, jako 111 zawodniczka świata), zakończyła na pierwszej rundzie, przegrywając z tak mało znanymi zawodniczkami, jak Słowaczka Jarmila Gajdošová.

2004 – podczas turniejów korzystała z rankingu specjalnego. Zdołała ograć Zuzanę Ondráškovą w pierwszej rundzie w Miami, ale przegrała już w drugiej z Jeleną Diemientjewą. W pięciu turniejach deblowych ITF uzyskała finały, wygrała trzy z nich.

2005 – dotarła do deblowego półfinału J&S Cup w Warszawie; to jej ostatni występ na światowym korcie. Grała w parze z Kariną Habšudovą.

Wygrane turnieje rangi WTA Tour[edytuj | edytuj kod]

Gra pojedyncza (4)[edytuj | edytuj kod]

Data Turniej Kat. ($) Naw. Finalistka Wynik
1. 12/05/1996 Węgry Budapeszt, Budapest Grand Prix Kategoria IV 107 500 ziemna Austria Melanie Schnell 7:6(6), 6:1
2. 15/09/1996 Czechy Karlowe Wary, Pupp Czech Open Kategoria IV 160 000 ziemna Szwajcaria Patty Schnyder 6:2, 3:6, 6:4
3. 25/11/1996 Tajlandia Pattaya, Pattaya Women's Open Kategoria IV 107 500 twarda Tajlandia Tamarine Tanasugarn 7:6, 6:4
4. 21/06/1997 Holandia ’s-Hertogenbosch, Heineken Trophy Kategoria III 150 000 twarda Holandia Miriam Oremans 5:7, 6:2, 6:4

Gra podwójna (5)[edytuj | edytuj kod]

Finały juniorskich turniejów wielkoszlemowych[edytuj | edytuj kod]

Gra podwójna (1)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Rok Turniej Nawierzchnia Partnerka Przeciwniczki Wynik finału
Zwyciężczyni 1990 French Open Ceglana Rumunia Irina Spîrlea Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Tatiana Ignatieva
Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Irina Sukhova
6:3, 6:1

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Ruxandra Dragomir Bio, Stats, and Results, Olympics at Sports-Reference.com [dostęp 2017-12-19] (ang.).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]