Ryszard Hausner

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ryszard Jan Hausner
Ilustracja
Ryszard Hausner jako pułkownik
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 9 kwietnia 1868
Bohorodczany Stare
Data i miejsce śmierci 22 grudnia 1925
Toruń
Przebieg służby
Lata służby od 1887
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 4 Dywizja Piechoty
Stanowiska dowódca piechoty dywizyjnej
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941)
Kawaler Krzyża Wielkiego Orderu Leopolda Order Korony Żelaznej III klasy (Austro-Węgry) Krzyż Wojskowy Karola Krzyż Zasługi Wojskowej Signum Laudis (w czasie wojny)

Ryszard Jan Hausner (ur. 9 kwietnia 1868 w Bohorodczanach Starych, zm. 22 grudnia 1925 w Toruniu) – generał brygady Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ryszard Jan Hausner urodził się 9 kwietnia 1868 roku w Bohorodczanach Starych, w rodzinie Karola i Franciszki[1]. Po ukończeniu gimnazjum w Stanisławowie i Szkoły Kadetów Piechoty w Łobzowie został zawodowym oficerem cesarskiej i królewskiej Armii[2].

Wielokrotnie odznaczany, m.in.: Order Leopolda III klasy, Order Korony Żelaznej II klasy, Krzyż Wojskowy Karola, Krzyż Zasługi Wojskowej, trzykrotnie medalem Signum Laudis oraz innymi odznaczeniami i medalami pamiątkowymi[3].

W 1918 wstąpił do Wojska Polskiego. Początkowo, od 23 listopada 1918 do 20 czerwca 1919 (do końca wojny polsko-ukraińskiej), piastował stanowisko dowódcy 2 pułku Strzelców Lwowskich (późniejszy 39 pułk piechoty Strzelców Lwowskich)[4]. 7 maja 1919 roku został formalnie przyjęty do Wojska Polskiego z byłej armii austro-węgierskiej, z zatwierdzeniem posiadanego stopnia podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 listopada 1916 roku, i przydzielony do 39 pułku piechoty Strzelców Lwowskich[5][6].

Później został inspektorem piechoty przy Dowództwie Okręgu Generalnego „Lwów”. 22 maja 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu pułkownika, w piechocie, w grupie oficerów byłej armii austriacko-węgierskiej[7]. W okresie od października 1920 do 18 kwietnia 1921 piastował stanowisko dowódcy XX Brygady Piechoty[8]. Od marca 1921 roku dowodził X Brygadą Piechoty, pozostając od 1 czerwca tego roku oficerem nadetatowym 39 pp[9]. Był też zastępcą dowódcy 6 Dywizji Piechoty. Z dniem 1 grudnia 1921 roku został przeniesiony w stan spoczynku z prawem noszenia munduru[10]. 12 grudnia tego roku został powołany do służby czynnej i przydzielony do rezerwy oficerów sztabowych przy Dowództwie Okręgu Korpusu Nr VI[1].

W 1922 roku pełnił funkcję dowódcy piechoty dywizyjnej 4 Dywizji Piechoty w Toruniu. 16 stycznia 1923 roku Prezydent RP „w uznaniu zasług” mianował go z dniem 1 stycznia 1923 roku generałem brygady w stanie spoczynku[11][12][13].

26 października 1923 roku Prezydent RP Stanisław Wojciechowski zatwierdził go w stopniu generała brygady[14].

Zmarł we wtorek 22 grudnia 1925 w Toruniu, „po krótkich a ciężkich cierpieniach”[15]. W czwartek 24 grudnia 1925 roku został pochowany na cmentarzu wojskowym w Toruniu. Mowę pożegnalną wygłosił dowódca 4 Dywizji Piechoty, generał brygady Ferdynand Zarzycki[16]. Później zwłoki generała zostały przeniesione na Cmentarz Obrońców Lwowa we Lwowie (kwatera XXI, miejsce 1878)[17].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Stawecki 1994 ↓, s. 134.
  2. Zakrzewski 2016 ↓, s. 453.
  3. a b Mieczysław Bielski: Generałowie odrodzonej Rzeczypospolitej. T. 2. Toruń: Turpress, 1996, s. 102-114
  4. Semper Fidelis. Obrona Lwowa w obrazach współczesnych. Lwów / Warszawa: Straż Mogił Polskich Bohaterów / Oficyna Wydawnicza Volumen, 1930 / 1990, s. Tab. 99.
  5. Dz. Rozk. Wojsk. Nr 54 z 17 maja 1919 roku, s. 1230.
  6. Dz. Rozk. Wojsk. Nr 55 z 20 maja 1919 roku, s. 1262.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 20 z 29 maja 1920 roku, s. 381.
  8. Witold Jarno, Okręg Korpusu Wojska Polskiego nr IV Łódź 1918-1939 s. 64.
  9. Spis oficerów 1921 ↓, s. 132, 649.
  10. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 40 z 23 listopada 1921 roku, s. 1526.
  11. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 15 lutego 1923 roku, s. 85.
  12. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 1576.
  13. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 1405.
  14. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 70 z 7 listopada 1923 roku, s. 738.
  15. Nekrolog zamieszczony przez żonę, dzieci i wnuki. „Słowo Pomorskie”. 298, s. 11, 24 grudnia 1925. Toruń: Drukarnia Toruńska TA. 
  16. Pogrzeb ś.p. gen. Hausnera. „Słowo Pomorskie”. 300, s. 7, 29 grudnia 1925. Toruń: Drukarnia Toruńska TA. 
  17. Groby dowódców i działaczy. W: W szesnastą rocznicę. Lwów: Towarzystwo Straży Mogił Polskich Bohaterów we Lwowie, 1934, s. 28.
  18. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 12 z 10 maja 1922 roku, s. 365.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]