Ryszard Miazek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ryszard Miazek
Data i miejsce urodzenia 18 maja 1945
Kocierzew
Data i miejsce śmierci 29 października 2020
Warszawa
Prezes Zarządu Telewizji Polskiej S.A.
Okres od kwietnia 1996
do czerwca 1998
Poprzednik Wiesław Walendziak
Następca Robert Kwiatkowski
Rzecznik prasowy Rządu RP
Okres od 9 czerwca 1992
do 10 lipca 1992
Przynależność polityczna Polskie Stronnictwo Ludowe
Poprzednik Jan Polkowski
Następca Zdobysław Milewski
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi

Ryszard Waldemar Miazek (ur. 18 maja 1945 w Kocierzewie koło Łowicza, zm. 29 października 2020 w Warszawie) – polski ekonomista i publicysta. W 1992 rzecznik prasowy rządu kierowanego przez Waldemara Pawlaka, w latach 1993–1996 członek Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, w latach 1996–1998 prezes zarządu Telewizji Polskiej, w latach 2000–2002 prezes zarządu Polskiego Radia.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1959 ukończył szkołę podstawową w Kocierzewie, w 1965 Technikum Rolnicze w Piasecznie, w 1973 rolnicze studia inżynierskie w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego, a w 1980 eksternistyczne studia ekonomiczne na tej samej uczelni. W 1987 uzyskał stopień doktora nauk ekonomicznych. Specjalizował się w ekonomice rolnictwa[1].

Działał w Związku Młodzieży Wiejskiej, którego koło założył w rodzinnej miejscowości; od 1967 zasiadał w zarządzie wojewódzkim organizacji. W latach 1965–1966 był organizatorem obsługi rolnictwa w lokalnej Gminnej Spółdzielni „Samopomoc Chłopska”, prowadził jednocześnie gospodarstwo rolne. W 1966 wstąpił do Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego, organizował kilka kół tej partii, w latach 70. był prezesem gromadzkiego komitetu ZSL. Od 1966 do 1973 pracował w radach narodowych, m.in. jako agronom. Następnie do 1978 był kierownikiem działu w redakcji czasopisma „Plon”. Od 1982 był komentatorem w „Rzeczpospolitej”, później od 1983 do 1987 zajmował stanowisko starszego asystenta w Instytucie Ekonomiki Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej. Od 1985 współpracował z miesięcznikiem „Wieś Współczesna”, od 1987 do zamknięcia pisma kierował jego działem politycznym. W latach 1989–1993 był organizatorem i następnie redaktorem naczelnym kwartalnika „Wieś i Państwo”.

W 1990 został członkiem Polskiego Stronnictwa Ludowego. Był kierownikiem działu programowego i rzecznikiem prasowym tej partii. Od 9 czerwca do 10 lipca 1992 pełnił funkcję rzecznika prasowego Waldemara Pawlaka w okresie pełnienia przez niego funkcji premiera. W 1992 był członkiem założycielem Ludowego Towarzystwa Naukowo-Kulturalnego[2]. W 2007 z ramienia PSL bez powodzenia ubiegał się o mandat senatora, a w 2018 o mandat radnego sejmiku mazowieckiego.

W latach 1993–1996 zasiadał w Krajowej Radzie Radiofonii i Telewizji (w 1996 był jej wiceprzewodniczącym), następnie do 1998 pełnił funkcję prezesa zarządu Telewizji Polskiej. W latach 1998–2000 był redaktorem naczelnym „Zielonego Sztandaru” i prezesem zarządu spółki „Wydawnictwo Ludowe”. Od stycznia 2000 do lipca 2002 pełnił funkcję prezesa Polskiego Radia. W latach 2003–2007 był dyrektorem Centralnej Biblioteki Rolniczej im. Michała Oczapowskiego w Warszawie. Później został zastępcą dyrektora Mazowieckiego Centrum Kultury (jednocześnie założył dwumiesięcznik „Realia i co dalej…”, którego został redaktorem naczelnym), po czym w 2008 powrócił na stanowisko dyrektora CBR. Został również wykładowcą na Wydziale Nauk Humanistycznych SGGW. Funkcję dyrektora CBR pełnił do stycznia 2015. Następnie do końca lipca 2016 był zatrudniony w tej placówce jako redaktor naczelny kwartalnika „Kultura Wsi”[3]. Od września 2017 zajmował stanowisko kierownika Działu Naukowo-Oświatowego Muzeum Historii Polskiego Ruchu Ludowego w Warszawie.

Był wiceprezesem zarządu krajowego Towarzystwa Uniwersytetów Ludowych, a także przez dwie kadencje prezesem Stowarzyszenia Dziennikarzy im. Władysława Reymonta, które współorganizował. Był autorem szeregów artykułów, a także książek – o Zygmuncie Chamcu wydanej w 2005 oraz o Irenie Kwiatkowskiej i Mieczysławie Kraszewskim wydanej w 2009.

Zmarł 29 października 2020 w wyniku COVID-19 w okresie światowej pandemii tej choroby[4]. Został pochowany 4 listopada 2020 na cmentarzu w Milanówku[5].

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (2014)[6], a także Złotym i Srebrnym Krzyżem Zasługi oraz Medalem „Za zasługi dla Ruchu Ludowego” im. Wincentego Witosa. W 2002 w uznaniu „wybitnych zasług dla radia publicznego” otrzymał nagrodę Złoty Mikrofon (przyznaną wtedy po raz pierwszy w historii)[7], a w 2015 otrzymał Medal Pamiątkowy „Pro Masovia”[8]. Otrzymał także nagrodę publicystyczną im. Tomasza Nocznickiego.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Był żonaty z Natalią, miał dwóch synów: Tomasza i Pawła; mieszkał w Milanówku.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dr Ryszard Miazek, [w:] baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI) [online] [dostęp 2016-02-17].
  2. Zmarł nasz Kolega i Przyjaciel Ryszard Miazek. mhprl.pl, 30 października 2020. [dostęp 2020-11-04].
  3. Redaktor naczelny. „Kultura Wsi”. Nr 7. s. 4. [dostęp 2018-01-08]. 
  4. Nie żyje Ryszard Miazek, były prezes TVP. Miał koronawirusa. onet.pl, 29 października 2020. [dostęp 2020-10-30].
  5. Śp. dr Ryszard Miazek. mhprl.pl, 1 listopada 2020. [dostęp 2020-11-04].
  6. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 19 listopada 2014 r. o nadaniu orderów i odznaczeń (M.P. z 2015 r. poz. 119).
  7. Diamentowy i Złote Mikrofony Polskiego Radia S.A.. mediarun.pl, 6 września 2002. [dostęp 2016-02-16].
  8. Pro Masovia – 2015 r.. mazovia.pl. [dostęp 2018-01-08].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]