Ryszard Michalik

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ryszard Michalik
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 14 kwietnia 1930
Łódź
Data i miejsce śmierci 30 grudnia 2001
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby 1948 - 1993
Siły zbrojne Orzeł LWP.jpg ludowe Wojsko Polskie
Stanowiska dowódca 2 Korpusu OPK w Bydgoszczy
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Medal 30-lecia Polski Ludowej Medal 40-lecia Polski Ludowej Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Order Czerwonej Gwiazdy
Grób Ryszarda Michalika na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach

Ryszard Michalik (ur. 14 kwietnia 1930 w Łodzi, zm. 30 grudnia 2001 w Warszawie) – generał brygady Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Absolwent szkoły przemysłowej w Łodzi, od września 1948 służył w ludowym Wojsku Polskim, w 1950 skończył Techniczną Szkołę Lotniczą w Warszawie i został mechanikiem lotniczym na Okęciu. Mechanik lotniczy w 5 Dywizji Lotnictwa Myśliwskiego w Warszawie, 1950–1951 mechanik w 8 Dywizji Lotnictwa Szturmowego w Bydgoszczy. 1951–1952 elew Oficerskiej Szkoły Lotniczej nr 4 w Dęblinie, po której ukończeniu z wyróżnieniem został podporucznikiem nawigatorem. Starszy nawigator dowodzenia 5 Dywizji Lotnictwa Myśliwskiego, od sierpnia 1953 w stopniu porucznika. 1954–1957 studiował w Akademii Sztabu Generalnego WP w Rembertowie, w międzyczasie (1956) mianowany kapitanem. Po studiach służył w Dowództwie Wojsk Lotniczych i Obrony Przeciwlotniczej Obszaru Kraju w Warszawie, od jesieni 1961 w stopniu majora. Od marca 1962 kierował wydziałem w Oddziale Operacyjnym Sztabu WOPK. Od jesieni 1966 podpułkownik. 1970–1973 szef sztabu – zastępca dowódcy 2 Korpusu Obrony Powietrznej Kraju w Bydgoszczy. Od 1973 do 1975 studiował w Wojskowej Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR im. K. Woroszyłowa w Moskwie, po czym został zastępcą szefa Zarządu I ds. WL i WOPK w Sztabie Generalnym WP. Od marca 1978 szef Oddziału Lotnictwa i OPK. Od sierpnia 1980 zastępca szefa ds. liniowych, a od lipca 1981 szef sztabu – zastępca dowódcy 1 Korpusu Obrony Powietrznej Kraju. 1982–1985 dowódca 2 Korpusu OPK w Bydgoszczy, od jesieni 1982 w stopniu generała brygady; nominację wręczył mu w Belwederze przewodniczący Rady Państwa PRL Henryk Jabłoński w obecności I sekretarza KC PZPR gen. armii Wojciecha Jaruzelskiego. 17 V 1985 – IX 1988 szef sztabu – zastępca dowódcy Wojsk Obrony Powietrznej Kraju. Od września 1988 szef Inspektoratu - zastępca szefa Obrony Cywilnej Kraju, od 28 XII 1989 szef sztabu i zastępca szefa Obrony Cywilnej. 14 maja 1990 – 14 lutego 1992 szef Departamentu Kadr MON. W 1993 pożegnany przez ministra obrony narodowej Janusza Onyszkiewicza i przeniesiony w stan spoczynku. Pochowany na cmentarzu Powązki Wojskowe w Warszawie (kwatera EII-8-4)[1].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

i inne.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943–1990 t. II: I-M, Toruń 2010, s. 488-490.