Ryszard Miernik

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Ryszard Miernik (ur. 21 marca 1929 w Suchedniowie, zm. 13 marca 2013) – polski poeta i prozaik.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1959 ukończył filologię polską w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Krakowie. Debiutował w 1957 roku na łamach tygodnika "Kamena" jako poeta. W latach 1954-1959 pracował w szkolnictwie, jako nauczyciel języka polskiego w Państwowym Liceum Wychowawczyń Przedszkoli w Ostrowcu Świętokrzyskim. Następnie był pracownikiem Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Kielcach (1959-1961). W latach 1961-1982 był kierownikiem Wydziału Kultury i Sztuki Urzędu Miejskiego w Kielcach. Od 1982 był kierownikiem Ośrodka Kultury Literackiej w Kielcach. Był współorganizatorem grupy literackiej Ponidzie (1961-1966). Publicysta kulturalny w Słowie Ludu oraz Przemianach.

Członek PZPR (od 1954) oraz Związku Literatów Polskich (od 1971).

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

  • Matoł (powieść, 1964)
  • Strugam (poezje, 1965)
  • Ciosanie (powieść, 1965)
  • Przebiśniegi (powieść 1969)
  • Pieśń o Michniowie (poemat, 1970)
  • Dożynki w mieście (powieść, 1976)
  • Bursztyn (powieść, 1979)
  • Trzy końce (powieść, 1981)
  • Kawaler do wzięcia (powieść, 1983)
  • Blaszany orzełek (powieść, 1985)
  • Królewianka (powieść, 1986)

Nagrody i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • "Kto jest kim w Polsce 1989", Wydawnictwo Interpress, Warszawa 1989, str. 843
  • Lesław Bartelski M.: Polscy pisarze współcześni, 1939-1991: Leksykon. Wyd. Nauk. PWN. ISBN 83-01-11593-9.