Ryszard Silinicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Ryszard Silinicz (ur. 30 sierpnia 1909[1], zm. 5 marca 1988[2]) – polski oficer, polityk emigracyjny.

Podczas II wojny światowej w stopniu porucznika był dowódcą III plutonu na Kursu Unitarnego Szkoły Podchorążych w strukturze Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR[3].

Po wojnie przybywał na emigracji w Wielkiej Brytanii. Był członkiem Rady Stanu Rzeczypospolitej Polskiej (1971-1972) z ramienia Ruchu Niezależnej Polityki Polskiej, IV Rady Rzeczypospolitej Polskiej (1968-1970) z ramienia Stronnictwa Chrześcijańskiej Demokracji, V Rady Narodowej Rzeczypospolitej Polskiej (1973-1978) z ramienia Chrześcijańskiej Demokracji.

3 maja 1984 został odznaczony przez prezydenta RP na uchodźstwie Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Ryszard Rybka, Kamil Stepan, Awanse Oficerskie W Wojsku Polskim, 1935-1939, Fundacja Centrum Dokumentacji Czynu Niepodległościowego, 2003, s.9
  2. E. Gierat, Polonia Vademecum: A Handbook of Information on Poles and Other Soviet Dominated European Nationals in the Free World, 1988, s. 9
  3. Mieczysław Hucał, Ludwik Więckowski: WSPOMNIENIA O KURSIE UNITARNYM SZKOŁY PODCHORĄŻYCH W 41-SZĄ ROCZNICĘ JEJ UKOŃCZENIA BUZUŁUK, DZIECKIJ SAD, KOŁTUBANKA I WREWSKAJA – ZSSR. szpzl-zegrze.waw.pl. [dostęp 2017-06-21].
  4. Komunikat o nadaniu Orderu Odrodzenia Polski. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 16, Nr 3 z 31 grudnia 1984.