Rząd Mattea Renziego

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Prezydent Giorgio Napolitano i ministrowie rządu Mattea Renziego

Rząd Mattea Renziegorząd Republiki Włoskiej, urzędujący od 22 lutego 2014 do 12 grudnia 2016.

Kryzys polityczny po wyborach parlamentarnych z 24 i 25 lutego 2013 doprowadził ostatecznie do powołania 28 kwietnia 2013 koalicyjnego rządu Enrica Letty. W międzyczasie doszło do zmian na scenie politycznej – w grudniu 2013 nowym przewodniczącym Partii Demokratycznej został Matteo Renzi, nastąpił również rozłam w koalicyjnym ugrupowaniu Lud Wolności.

14 lutego 2014 dotychczasowy premier Enrico Letta na żądanie nowego lidera Partii Demokratycznej i władz partyjnych podał się do dymisji[1]. 17 lutego prezydent Giorgio Napolitano powierzył Matteowi Renziemu misję stworzenia nowego rządu[2]. Cztery dni później lider PD ogłosił proponowany skład rządu, do którego weszli przedstawiciele Partii Demokratycznej (PD), Nowej Centroprawicy (NCD), Unii Centrum (UdC) i Wyboru Obywatelskiego (SC)[3].

Zaprzysiężenie rządu nastąpiło 22 lutego 2014[4].

24 lutego rząd otrzymał wotum zaufania w Senacie (169 głosów za do 139 przeciw)[5], a 25 lutego wotum zaufania również w Izbie Deputowanych (378 głosów za do 220 przeciw)[6].

7 grudnia 2016, po odrzuceniu w referendum zaproponowanych propozycji zmian ustrojowych, premier Matteo Renzi ogłosił dymisję rządu[7]. Gabinet funkcjonował do 12 grudnia 2016.

Skład rządu[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Enrico Letta si è dimesso (wł.). palazzochigi.it, 14 lutego 2014. [dostęp 2014-02-22].
  2. Italian president asks Renzi to form government (ang.). bbc.co.uk, 17 lutego 2014. [dostęp 2014-02-17].
  3. Nasce il governo Renzi, ecco i ministri. Alfano al Viminale, Padoan all'Economia. Mogherini agli Esteri, Pinotti alla Difesa (wł.). la Repubblica.it, 21 lutego 2014. [dostęp 2014-02-22].
  4. Italy's Renzi sworn in as prime minister (ang.). reuters.com, 22 lutego 2014. [dostęp 2014-02-22].
  5. Governo, Renzi ottiene la fiducia al Senato (wł.). liberoquotidiano.it, 25 lutego 2014. [dostęp 2014-02-26].
  6. Renzi alla Camera: abbiamo un'unica chance (wł.). corriere.it, 26 lutego 2014. [dostęp 2014-02-26].
  7. Premier Matteo Renzi podał się do dymisji. onet.pl, 7 grudnia 2016. [dostęp 2016-12-07].
  8. a b Do czasu powołania nowego ministra pełniącym obowiązki był premier.