Sławomir Dygnatowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Sławomir Dygnatowski
Ilustracja
Gen. broni pil. Sławomir Dygnatowski (VII 2012)
generał broni pilot generał broni pilot
Data i miejsce urodzenia 5 czerwca 1956
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby 1977-2012
Siły zbrojne Roundel of Poland.svg Siły Powietrzne RP
Jednostki 1 Pułk Lotnictwa Myśliwskiego
Centrum Operacji Powietrznych
Dowództwo Operacyjne SZ RP
Sztab Generalny WP
Stanowiska dowódca pułku
dowódca COP
zastępca dowódcy operacyjnego
zastępca szefa SG WP
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Lotniczy Krzyż Zasługi Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Brązowy Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju”

Sławomir Jan Dygnatowski (ur. 5 czerwca 1956 w Warszawie) – generał broni pilot Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W latach 1973-1977 był podchorążym Wyższej Oficerskiej Szkoły Lotniczej im. Janka Krasickiego w Dęblinie. W latach 1985–1988 był słuchaczem Akademii Sztabu Generalnego. W 2001 roku ukończył studia podyplomowe w zakresie dyplomacji w Collegium Civitas Instytut Dyplomacji. W roku 2006 kurs oficerów flagowych NATO w Akademii Obrony NATO w Rzymie. Służbę wojskową rozpoczął w 1981 roku w 1 pułku lotnictwa myśliwskiego „Warszawa”, w którym przeszedł kolejne stanowiska, od starszego pilota klucza lotniczego do stanowiska dowódcy pułku (w latach 1994–1998). 1998 roku do 2004 służył w Dowództwie Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej. Styczeń 2004 – wrzesień 2004 roku szef szkolenia 2 Korpusu Obrony Powietrznej w Bydgoszczy. Od 9 września 2004 do 7 listopada 2006 roku dowódca 1 Brygady Lotnictwa Taktycznego w Świdwinie. Od 15 sierpnia 2007 do lutego 2008 dowódca Centrum Operacji Powietrznych. W okresie od 11 lutego 2008 roku do września 2010 roku zastępca Dowódcy Operacyjnego Sił Zbrojnych. Od września 2010 do lipca 2012 roku pełnił obowiązki zastępcy szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego[1]. 9 sierpnia 2011 roku Prezydent RP, Bronisław Komorowski mianował go generałem broni.

26 lipca 2012 odbyło się uroczyste pożegnanie gen. Dygnatowskiego, odchodzącego do rezerwy[2][3]. 31 lipca w siedzibie MON nastąpiło formalne zdanie urzędu[4].

Lustracja[edytuj | edytuj kod]

W listopadzie 2012 r. warszawski sąd wszczął proces gen. broni Sławomira Dygnatowskiego, którego pion lustracyjny IPN podejrzewa o zatajenie współpracy z Wojskową Służbą Wewnętrzną w latach 1979–1983[5].

29 marca 2018 roku Sąd Okręgowy Warszawa–Praga orzekł, sygn. akt V K 209/12, że Sławomir Dygnatowski złożył niezgodne z prawdą oświadczenie lustracyjne o treści, iż nie współpracował z organami bezpieczeństwa państwa podczas gdy materiał dowodowy zebrany w sprawie wykazał, iż wymieniony w okresie od września 1979 roku do sierpnia 1983 roku współpracował z funkcjonariuszami Wojskowej Służby Wewnętrznej w charakterze tajnego współpracownika o pseudonimie „Orion”. Sąd Apelacyjny w Warszawie orzeczeniem z dnia 8 listopada 2018 r. sygn. akt II AKa 218/18/L, po rozpoznaniu apelacji wniesionej przez obrońcę lustrowanego, utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie[6].

Awanse[edytuj | edytuj kod]

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]