SM Tb 66F

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z SMS Skorpion)
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
SM Tb 66F (ex Skorpion)
Ilustracja
Klasa torpedowiec
Typ Kaiman
Historia
Stocznia Danubius-Werft, Fiume Austro-Węgry
Położenie stępki 14 sierpnia 1907[1]
Wodowanie 15 listopada 1908
 K.u.K. Kriegsmarine
Nazwa Skorpion → Tb 66F → Tb 66
Wejście do służby 22 stycznia 1909
Wycofanie ze służby 1 listopada 1918[2]
Los okrętu złomowany po 1920
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność projektowa 210 t
pełna: 203,3 t
Długość pełna: 56,9 m
Szerokość 5,4 m
Zanurzenie 1,4 m
Napęd
2 kotły parowe
1 maszyna parowa o mocy indykowanej 3000 KM
Prędkość 26,2 węzła
Uzbrojenie
4 x armata okrętowa 47 mm L/33
1 x karabin maszynowy 8 mm (od 1915 roku)
3 x wyrzutnia torpedowa kal. 450 mm
Załoga 38

SM Tb 66Faustro-węgierski torpedowiec z początku XX wieku i okresu I wojny światowej, siedemnasta jednostka typu Kaiman. Do 1913 roku nosił nazwę Skorpion, od roku 1917 sam numer 66 – skrót przed numerem SM Tb oznaczał Seiner Majestät Torpedoboot (torpedowiec Jego Cesarskiej Mości).

Historia[edytuj | edytuj kod]

Stępkę pod budowę okrętu położono w stoczni Danubius-Werft w Fiume (ob. Rijeka) 14 sierpnia 1907 roku, kadłub wodowano 15 listopada 1908 roku, a okręt oddano do służby 22 stycznia 1909 roku[1]. Wraz z budowanymi równolegle „Triton” i „Hydra” należał do pierwszych torpedowców tego typu zbudowanych we Fiume. Początkowo nosił nazwę „Skorpion”, lecz od 1 stycznia 1914 roku zastąpiono ją przez alfanumeryczne oznaczenie 66 F („F” oznaczało że okręt zbudowano w Fiume)[1]. Rozkazem z 21 maja 1917 roku z oznaczenia torpedowca usunięto ostatnią literę i do końca wojny nosił on tylko numer 66[3].

Okręt brał udział w I wojnie światowej. Wraz z Tb 65F zatopił 14 lipca 1916 roku włoski okręt podwodny „Balilla” koło wyspy Vis (Lissa)[4].

Po wojnie okręt w ramach podziału floty Austro-Węgier przekazano Wielkiej Brytanii, która sprzedała go w 1920 roku włoskiej stoczni złomowej[3].

Opis[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Torpedowce typu Kaiman.

Okręt posiadał dwa kotły parowe typu Yarrow i jedną pionową czterocylindrową maszynę parową potrójnego rozprężania. Okręt uzbrojony był w cztery armaty kalibru 47 mm L/33 (po dwie na każdej z burt) oraz trzy wyrzutnie torped kalibru 450 mm. W 1915 roku uzbrojenie wzmocniono pojedynczym karabinem maszynowym Schwarzlose 8 mm[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c R. Greger: Austro-Hungarian..., s. 55.
  2. Robert Rochowicz: Losy okrętów floty Austro-Węgier po 30 października 1918 roku. „Morza, Statki i Okręty”, nr 4-5/2003, s. 42-43.
  3. a b c Conway’s..., s. 339.
  4. S.A. Bałakin: WMS Italii i Awstro-Wiengrii 1914-1918 gg., Morskaja Kollekcja nr 4/1997 (ros.).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Robert Gardiner, Randal Gray: Conway’s All The World’s Fighting Ships 1906-1921. Annapolis, Md.: Naval Institute Press, 1985, s. 339. ISBN 978-0-87021-907-8. (ang.)
  • René Greger: Austro-Hungarian Warships of World War I. Londyn, 1976. ​ISBN 0-7110-0623-7​. (ang.)