SMS Weihe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
SMS Weihe (SM Tb 28)
Ilustracja
„Weihe” po modernizacji siłowni.
Klasa torpedowiec
Typ Schichau
Historia
Stocznia STT, Triest
Wodowanie 1889
 K.u.K. Kriegsmarine
Nazwa „Weihe” → 28 (od 1910)
Wejście do służby 1889
Wycofanie ze służby 19 listopada 1911
 Austro-Węgry
Nazwa 28
Wejście do służby 15 lipca 1912
Los okrętu złomowany
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność standardowa: 78 ton
pełna: 93 t
Długość 39,9 metrów na KLW (całkowita)
39 m między pionami
Szerokość 4,8 m
Zanurzenie 1,9 m
Napęd
1 maszyna parowa potrójnego rozprężania
1 kocioł lokomotywowy (później 2 kotły Yarrow)
moc 1000 KM
1 śruba
Prędkość 19 węzłów
Zasięg 1200 Mm przy prędkości 10 węzłów
Uzbrojenie
2 działka kal. 37 mm (2 x I)
Wyrzutnie torpedowe 2 x 350 mm
Wyposażenie
reflektor ∅30 cm
Załoga 16

SMS Weihe (SM Tb 28)austro-węgierski torpedowiec z końca XIX wieku, jedna z 22 jednostek typu Schichau. Okręt został zwodowany w 1889 roku w stoczni Stabilimento Tecnico Triestino w Trieście i w tym samym roku wszedł do służby w Kaiserliche und Königliche Kriegsmarine. W 1910 roku nazwę jednostki zmieniono na oznaczenie numeryczne 28. Okręt został wycofany ze służby 19 listopada 1911 roku, po czym pełnił rolę tendra w bazie morskiej w Kotorze, a następnie został złomowany.

Projekt i budowa[edytuj | edytuj kod]

SMS[a] „Weihe” był jednym z dwudziestu dwóch przybrzeżnych torpedowców typu Schichau[1][2].

Okręt zbudowany został w stoczni STT w Trieście[1][3]. Torpedowiec został zwodowany w 1889 roku[3] i w tym samym roku przyjęto go do służby w Kaiserliche und Königliche Kriegsmarine[2]. Jednostka otrzymała nazwę drapieżnego ptaka – circusa (niem. Weihen)[4].

Dane taktyczno-techniczne[edytuj | edytuj kod]

Przekrój maszyny parowej torpedowca „Weihe”, wystawiony w Muzeum Techniki w Wiedniu.

Okręt był niewielkim, przybrzeżnym torpedowcem[2]. Długość całkowita wynosiła 39,9 metra (tyle samo na konstrukcyjnej linii wodnej i 39 metrów między pionami), szerokość 4,8 metra i zanurzenie 1,9 metra (maksymalne 2,1 metra)[1][2]. Wyporność standardowa wynosiła 78 ton, zaś pełna 93 tony[2][3][b]. Okręt napędzany był przez maszynę parową potrójnego rozprężania o mocy 1000 KM, do której parę dostarczał początkowo jeden kocioł lokomotywowy[1][2]. Jednośrubowy układ napędowy pozwalał osiągnąć prędkość 19 węzłów[2][3]. Okręt zabierał zapas 19 ton węgla[2], co zapewniało zasięg wynoszący 1200 Mm przy prędkości 10 węzłów (lub 350 Mm przy prędkości maksymalnej)[1][4].

Okręt wyposażony był w dwie wyrzutnie torped kalibru 350 mm: stałą na dziobie i obrotową na pokładzie[1][4]. Uzbrojenie artyleryjskie stanowiły dwa pojedyncze działka pokładowe kal. 37 mm L/23 Hotchkiss[2][4]. Wyposażenie uzupełniał reflektor o średnicy 30 cm[4].

Załoga okrętu składała się z 16 oficerów, podoficerów i marynarzy[1][3].

Służba[edytuj | edytuj kod]

W pierwszym dziesięcioleciu XX wieku na okręcie dokonano modernizacji układu napędowego: kocioł lokomotywowy został zastąpiony dwoma kotłami typu Yarrow o ciśnieniu 13 atm, opalanymi mazutem (od tego momentu jednostka miała dwa kominy)[2]. 30 stycznia 1910 roku na podstawie zarządzenia o normalizacji nazw „Weihe” utracił swą nazwę, zastąpioną numerem 28[2]. Okręt wycofano ze służby jako torpedowiec 19 listopada 1911 roku[1][3]. Od 15 lipca 1912 roku jednostka pełniła funkcję tendra nr 28, podlegając Dowództwu Odcinka Obrony bazy morskiej w Kotorze[4], a następnie została złomowana[3].

Zachowane elementy[edytuj | edytuj kod]

W Muzeum Techniki w Wiedniu eksponowana jest maszyna parowa torpedowca, prezentowana w formie częściowego przekroju[6].

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. SMS – Seiner Majestät Schiff – Okręt Jego Mości.
  2. R. Greger i K. Schrott podają, że wyporność standardowa mieściła się w przedziale 78-80 ton, zaś pełna 88-90 ton[1][4]; według J. Gozdawy-Gołębiowskiego i T. Wywerki Prekurata wyporność wynosiła 78-94 tony[5].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i René Greger: Austro-Hungarian Warships of World War I. London: 1976, s. 49.
  2. a b c d e f g h i j k Ivan Gogin: BUSSARD torpedo boats (1886-1891) (ang.). Navypedia. [dostęp 2017-10-10].
  3. a b c d e f g Roger Chesneau, Eugene Kolesnik: Conway’s All The World’s Fighting Ships 1860-1905. London: 1979, s. 280.
  4. a b c d e f g Karl Schrott. Okręty minowe cesarsko-królewskiej Marynarki Wojennej Austro-Węgier. Cz. I. „Okręty Wojenne”. Nr 4/2001 (49). s. 11. 
  5. J. Gozdawa-Gołębiowski, T. Wywerka Prekurat: Pierwsza wojna światowa na morzu. Warszawa: 1994, s. 528.
  6. Krzysztof Kubiak. „Serce” austro-węgierskiego torpedowca. „Morze”. Nr 5/2017 (20). s. 73. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Roger Chesneau, Eugene Kolesnik: Conway’s All The World’s Fighting Ships 1860-1905. London: Conway Maritime Press, 1979. ISBN 978-0-85177-133-5. (ang.)
  • Ivan Gogin: BUSSARD torpedo boats (1886-1891) (ang.). Navypedia. [dostęp 2017-10-10].
  • Jan Gozdawa-Gołębiowski, Tadeusz Wywerka Prekurat: Pierwsza wojna światowa na morzu. Warszawa: Lampart, 1994. ISBN 83-902554-2-1.
  • René Greger: Austro-Hungarian Warships of World War I. London: Ian Allan Ltd., 1976. ISBN 0-7110-0623-7. (ang.)
  • Krzysztof Kubiak. „Serce” austro-węgierskiego torpedowca. „Morze”. Nr 5/2017 (20). ISSN 2543-5469. 
  • Karl Schrott. Okręty minowe cesarsko-królewskiej Marynarki Wojennej Austro-Węgier. Cz. I. „Okręty Wojenne”. Nr 4/2001 (49). ISSN 1231-014X.