SM Tb 63T

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zobacz też: inne jednostki pływające o nazwie SMS „Greif”.
SM Tb 63T (ex Greif)
Ilustracja
Torpedowce typu Kaiman w Poli, 1912 r.
- szósty „Greif”
Klasa torpedowiec
Typ Kaiman
Historia
Stocznia STT, Triest
Położenie stępki styczeń 1907[1]
Wodowanie 8 lipca 1907
 K.u.K. Kriegsmarine
Nazwa Greif → 63T → 63
Wejście do służby 20 marca 1909[1]
Los okrętu złomowany po 1920
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność projektowa 210 t
pełna: 203,3 t
Długość pełna: 56,9 m
Szerokość 5,4 m
Zanurzenie 1,4 m
Napęd
2 kotły parowe
1 maszyna parowa o mocy indykowanej 3000 KM
Prędkość 26,2 węzła
Uzbrojenie
4 x armata okrętowa 47 mm L/33
1 x karabin maszynowy 8 mm (od 1915 roku)
3 x wyrzutnia torpedowa kal. 450 mm
Załoga 38

SM Tb 63Taustro-węgierski torpedowiec z początku XX wieku i okresu I wojny światowej, czternasta jednostka typu Kaiman. Do 1913 roku nosił nazwę Greif, od roku 1917 sam numer 63 (skrót przed numerem SM Tb oznaczał Seiner Majestät Torpedoboot – torpedowiec Jego Cesarskiej Mości).

Historia[edytuj | edytuj kod]

Stępkę pod budowę okrętu położono w stoczni STT w styczniu 1907 roku, kadłub wodowano 8 lipca tego roku, a okręt oddano do służby 20 marca 1909 roku[1]. Wraz z budowanym równolegle „Drache” stanowiły ostatnie torpedowce tego typu zbudowane w Trieście. Początkowo nosił nazwę „Greif” (gryf), lecz od 1 stycznia 1914 roku zastąpiono ją przez alfanumeryczne oznaczenie 63 T („T” oznaczało że okręt zbudowano w Trieście)[1]. Rozkazem z 21 maja 1917 roku z oznaczenia torpedowca usunięto ostatnią literę i do końca wojny nosił on tylko numer 63.

Okręt brał udział w I wojnie światowej. W dniu 20 grudnia 1914 roku brał udział w zatopieniu w Poli francuskiego okrętu podwodnego „Curie”[2].

Po wojnie okręt w ramach podziału floty Austro-Węgier przekazano Wielkiej Brytanii, która sprzedała go w 1920 roku włoskiej stoczni złomowej[3].

Opis[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Torpedowce typu Kaiman.

Tb 63 wyposażony był w dwa kotły parowe typu Yarrow. Współpracowały one z jedną pionową maszyną parową potrójnego rozprężania. Okręt uzbrojony był w cztery armaty kalibru 47 mm L/33 oraz trzy wyrzutnie torped kalibru 450 mm. W 1915 roku uzbrojenie wzmocniono pojedynczym karabinem maszynowym Schwarzlose 8 mm[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d R. Greger: Austro-Hungarian..., s. 55.
  2. Tadeusz Klimczyk. Jak Curie stał się U-14. „Morze, Statki i Okręty”. 7-8/2008. s. 73.
  3. a b Conway’s..., s. 339.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Robert Gardiner, Randal Gray: Conway’s All The World’s Fighting Ships 1906-1921. Annapolis, Md.: Naval Institute Press, 1985, s. 339. ISBN 978-0-87021-907-8. (ang.)
  • René Greger: Austro-Hungarian Warships of World War I. Londyn, 1976. ​ISBN 0-7110-0623-7​. (ang.)