SM Tb 67F

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
SM Tb 67F (ex Phönix)
Ilustracja
Jednostka bliźniacza Tb 67, Tb 66
Klasa torpedowiec
Typ Kaiman
Historia
Stocznia Danubius-Werft, Fiume Austro-Węgry
Położenie stępki 7 stycznia 1908[1]
Wodowanie 10 stycznia 1909
 K.u.K. Kriegsmarine
Nazwa Phönix → Tb 67F → Tb 67
Wejście do służby 3 sierpnia 1909
Wycofanie ze służby 1 listopada 1918[2]
Los okrętu złomowany po 1920
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność projektowa 210 t
pełna: 203,3 t
Długość pełna: 56,9 m
Szerokość 5,4 m
Zanurzenie 1,4 m
Napęd
2 kotły parowe
1 maszyna parowa o mocy indykowanej 3000 KM
Prędkość 26,2 węzła
Uzbrojenie
4 x armata okrętowa 47 mm L/33
1 x karabin maszynowy 8 mm (od 1915 roku)
3 x wyrzutnia torpedowa kal. 450 mm
Załoga 38

SM Tb 67Faustro-węgierski torpedowiec z początku XX wieku i okresu I wojny światowej, osiemnasta jednostka typu Kaiman. Do 1913 roku nosił nazwę Phönix, od roku 1917 sam numer 67 – skrót przed numerem SM Tb oznaczał Seiner Majestät Torpedoboot (torpedowiec Jego Cesarskiej Mości).

Historia[edytuj | edytuj kod]

Stępkę pod budowę okrętu położono w stoczni Danubius-Werft w Fiume (ob. Rijeka) 7 stycznia 1908 roku, kadłub wodowano 10 stycznia 1909 roku, a okręt oddano do służby 3 sierpnia 1909 roku[1]. Początkowo nosił nazwę „Phönix” (feniks), lecz od 1 stycznia 1914 roku zastąpiono ją przez alfanumeryczne oznaczenie 67 F („F” oznaczało że okręt zbudowano w Fiume)[1]. Rozkazem z 21 maja 1917 roku z oznaczenia torpedowca usunięto ostatnią literę i do końca wojny nosił on tylko numer 67[3].

Okręt brał udział w I wojnie światowej. Po wojnie okręt w ramach podziału floty Austro-Węgier przekazano Wielkiej Brytanii, która sprzedała go w 1920 roku włoskiej stoczni złomowej[3].

Opis[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Torpedowce typu Kaiman.

Okręt posiadał dwa kotły parowe typu Yarrow i jedną pionową czterocylindrową maszynę parową potrójnego rozprężania. Okręt uzbrojony był w cztery armaty kalibru 47 mm L/33 (po dwie na każdej z burt) oraz trzy wyrzutnie torped kalibru 450 mm. W 1915 roku uzbrojenie wzmocniono pojedynczym karabinem maszynowym Schwarzlose 8 mm[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c R. Greger: Austro-Hungarian..., s. 55.
  2. Robert Rochowicz: Losy okrętów floty Austro-Węgier po 30 października 1918 roku. „Morza, Statki i Okręty”, nr 4-5/2003, s. 42-43.
  3. a b c Conway’s..., s. 339.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Robert Gardiner, Randal Gray: Conway’s All The World’s Fighting Ships 1906-1921. Annapolis, Md.: Naval Institute Press, 1985, s. 339. ISBN 978-0-87021-907-8. (ang.)
  • René Greger. Austro-Hungarian Warships of World War I. Londyn, 1976. ​ISBN 0-7110-0623-7​. (ang.)