SM UB-44

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy okrętu podwodnego UB-44 z 1916 roku. Zobacz też: inne okręty o tej samej lub podobnej nazwie..
SM UB-44
Ilustracja
Jednostka bliźniacza UB-44 – SM UB-45 z załogą na Morzu Czarnym w 1916 roku
Klasa okręt podwodny
Typ UB II
Historia
Stocznia AG Weser, Brema (Werk 246)
Początek budowy 31 lipca 1915
Położenie stępki 3 września 1915
Wodowanie 20 kwietnia 1916
 Kaiserliche Marine
Wejście do służby 11 maja 1916
Los okrętu zaginął ok. 4 sierpnia 1916 w czasie podróży na Morze Czarne
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność
• na powierzchni
• w zanurzeniu

263 tony
287 ton
Długość 36,13 metra
Szerokość 3,2 metra
Zanurzenie 3,7 metra
Zanurzenie testowe 50 metrów
Rodzaj kadłuba jednokadłubowy
Napęd
2 x silnik Diesla (284 KM), 2 x silnik elektryczny (180 KM)
2 wały napędowe, 2 śruby
Prędkość
• na powierzchni
• w zanurzeniu

9,15 węzła
5,81 węzła
Zasięg 6940 Mm przy 5 węzłach (pow.)
45 Mm przy 4 węzłach (zan.)
Uzbrojenie
4 torpedy, potem 6, działo kal. 5 cm SK L/40
Wyrzutnie torpedowe 2 × 500 mm (dziób)
Załoga 23 osoby

SM UB-44niemiecki jednokadłubowy okręt podwodny typu UB II zbudowany w stoczni AG Weser (Werk 246) w Bremie w roku 1916. Zwodowany 20 kwietnia, wszedł do służby w Kaiserliche Marine 11 maja 1916 roku. Podczas służby, SM UB-44 odbył 2 patrole, w czasie których zatopił jeden statek[1].

Budowa[edytuj | edytuj kod]

Okręt SM UB-44[a] był dwudziestym czwartym z typu UB II, który był następcą typu UB I[2]. Był średnim jednokadłubowym okrętem przeznaczonym do działań przybrzeżnych, o prostej konstrukcji, długości 36,13 metra, wyporności w zanurzeniu 263 ton, zasięgu 6940 Mm przy prędkości 5 węzłów na powierzchni oraz 45 Mm przy prędkości 4 węzłów w zanurzeniu[3]. W typie II poprawiono i zmodernizowano wiele rozwiązań, które były uważane za wadliwe w typie I. Zwiększono moc silników, pojedynczy wał zastąpiono dwoma[4].

Służba[edytuj | edytuj kod]

11 maja 1916 roku (w dniu przyjęcia okrętu do służby) dowódcą jednostki został mianowany porucznik marynarki (niem. Oberleutnant zur See) Franz Wäger, który wcześniej skutecznie dowodził okrętami SM UB-1, SM UC-7 i SM UB-18[5]. Okręt odbył dwa patrole po Morzu Śródziemnym. W czasie pierwszego na pozycji 34°38′N 26°58′E/34,633333 26,966667 storpedował i zatopił brytyjski parowiec „Moeris” o pojemności 3409 BRT. „Moeris” został zbudowany 1902 roku, w stoczni R. Thompson & Sons w Sunderland[6]. Statek, który płynął z Glasgow do Aleksandrii z ładunkiem drobnicowym, zatonął około 46 mil na południowy wschód od przylądka Sidero na Krecie[7].

SM UB-44 zaginął w czasie rejsu na Morze Czarne. Po wypłynięciu z Kotoru miał dotrzeć na półwysep Gallipoli w celu zaokrętowania pilota, który miał go przeprowadzić przez Dardanele. Okręt nigdy tam nie dotarł. Uważa się, że zaginął około 4 sierpnia 1916 roku, a wraz z nim cała załoga, której symboliczny grób znajduje się na cmentarzu wojennym w Heikendorf[8].

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. SM – Seiner Majestät.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Guðmundur Helgason: Ships hit by UB 44 (ang.). W: WWI U-boat Successes [on-line]. uboat.net. [dostęp 2017-03-26].
  2. Guðmundur Helgason: WWI U-boats UB 44 (ang.). W: The U-boats of World War One 1914-1918 [on-line]. uboat.net. [dostęp 2017-03-26].
  3. R. Gardiner, Conway’s All the World Fighting Ships 1906-1921, s. 181.
  4. Paul E. Fontenoy: Submarines: An Illustrated History of Their Impact (Weapons and Warfare). Santa Barbara, California: ABC-CLIO, marzec 2007, s. 102. ISBN 1-85367-623-3. (ang.)
  5. Franz Wäger, Oberleutnant zur See (Crew 4/07) (ang.). W: The U-boats of World War One 1914-1918 [on-line]. uboat.net. [dostęp 2017-03-26].
  6. SS Moeris (+1916) (ang.). www.wrecksite.eu. [dostęp 2017-03-27].
  7. Guðmundur Helgason: Ships hit during WWI – Moeris (ang.). W: WWI U-boat Successes [on-line]. uboat.net. [dostęp 2017-03-27].
  8. Heikendorf (Möltenort), Landkreis Plön, Schleswig-Holstein: U-Boot-Ehrenmal Möltenort UB-44 (niem.). Onlineprojekt Gefallenendenkmäler. [dostęp 2017-03-27].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Eberhard Moller, Werner Brack: The Encyclopedia of U-Boats from 1904 to the Present. Londyn: Greenhill Books Lionel Leventhal Ltd., 2004, s. 43. ISBN 1-85367-623-3. (ang.)
  • Robert Gardiner (red.): Conway’s All the World Fighting Ships 1906-1921. Londyn: Conway Maritime Press Ltd., 1985, s. 180. ISBN 0-85177-245-5. (ang.)
  • Paul E. Fontenoy: Submarines: An Illustrated History of Their Impact (Weapons and Warfare). Santa Barbara, California: ABC-CLIO, marzec 2007, s. 99. ISBN 1-85367-623-3. (ang.)