Samochód latający

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Samochód latającypojazd mechaniczny z własnym napędem (silnik) i źródłem energii, którym jest paliwo, przystosowany zarówno do ruchu lotniczego, jak i drogowego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Samochód latający Aerocar z 1949 roku.

Pierwszy samochód latający o nazwie Curtiss Autoplane powstał w 1917[1] ale większość tego typu konstrukcji powstała po drugiej wojnie światowej. Zaliczają się do nich takie maszyny jak Convair Model 103, Convair Model 116 czy Aerocar, a współcześnie Terrafugia Transition.

AeroMobil 3.0[edytuj | edytuj kod]

AeroMobil 3.0 to jedna z pierwszych dopracowanych hybryd, łącząca cechy samochodu i samolotu.

Słowaccy twórcy AeroMobilu 3.0, pracujący pod kierunkiem Štefana Kleina, zaprezentowali coś wyjątkowego: latający pojazd, który w powietrzu spala 15 litrów na godzinę lotu, a na lądzie wystarcza mu zaledwie 8 litrów na 100 kilometrów. Do tego jest zdolny do lądowania i startu z przygodnych, gruntowych lotnisk czy nawet 300-metrowego kawałka łąki, a rozmiarami – po złożeniu skrzydeł – nie odbiega zanadto od samochodu dostawczego.

Maszyna ma już za sobą pomyślnie przeprowadzone testy w powietrzu. Projekt jest efektem długiej, ponad 20-letniej ewolucji i stopniowego udoskonalania latającego samochodu, zaprojektowanego przed laty przez Štefana Kleina[2].

Elementy budowy samochodu latającego[edytuj | edytuj kod]

Samochód latający ma prawie taką samą konstrukcję jak zwykły samochód. Jedyne różnice to składane skrzydła i jednostka napędowa zazwyczaj ze śmigłem w układzie pchającym.

Podobne rozwiązania[edytuj | edytuj kod]

Firma Samson Motorworks przedstawiła prototypowy trójkołowy motocykl Multi Mode Vehicle wyposażony w rozkładane w płaszczyźnie poziomej skrzydła[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. P. Bowers: Curtiss Aircraft. s. 75-76.
  2. Latający samochód AeroMobil 3.0. Zachwycający projekt, który nie przyniesie żadnej rewolucji, „Gadżetomania.pl” [dostęp 2018-10-19] (pol.).
  3. Jim Nash. Śladami Dedala. „Świat Nauki”. 4 (224), s. 12, 2010-04. ISSN 0867-6380. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • George W. Green: Flying Cars, Amphibious Vehicles and Other Dual Mode Transports: An Illustrated Worldwide History. McFarland, 2010, s. 37-38. ISBN 978-0786445561.
  • Peter Bowers: Curtiss Aircraft, 1907-1947. London: Putnam & Company Ltd., 1979. ISBN 0-370-10029-8.