Sasinowie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Prusy w XIII w.
Prusy w XIII wieku

Sasinowie południowe plemię pruskie. Staropruski wyraz sasins oznaczał zająca. Czasem tereny zajmowane przez Sasinów określano ziemią zajęcy.

Badania archeologiczne doprowadziły do odkryć na tych terenach ślady człowieka z młodszej epoki kamiennej. W Burkacie w XIX wieku odkryto kurhan, a w nim naszyjnik, cztery bransolety i szpilę. Inną bransoletę odnaleziono na polu w Turzy Wielkiej. Znaleziska datowane są na około 1700 lat p.n.e.[1]

Sasinowie mieszkali w osadach ulokowanych na wzniesieniach i trudno dostępnych miejscach. Niektóre osady otaczano palisadami i płotami. Grodziska drewniano-ziemne w Księżym Dworze, Nowym Dworze, Narzymiu i Gródkach datowane są na koniec XI w.[2]

Plemię Sasinów nie uznawało władzy książąt mazowieckich, którzy prowadzili wyprawy przeciwko nim od końca XI wieku z terenu ziemi lubawskiej. Za czasów Bolesława Krzywoustego, a potem jego synów, na ich tereny organizowano wyprawy krzyżowe[3] i w tym też czasie powstały polskie grody Klasztorek, Łanioch, Zwiniarz, Gutowo, Nowe Grodziczno, które miały zabezpieczać granicę z Sasinami[4]. Załamanie się tej ekspansji związane z rozbiciem dzielnicowym w Polsce spowodowało przejściowe opanowanie ziemi lubawskiej przez Sasinów[5]. Ziemia Sasinów stała się w XIII wieku częścią ziem zakonu krzyżackiego, a później Prus. Pokrywała się z południową częścią Prus Górnych oraz częściowo z ziemią lubawską. Obecnie jest to południowo-zachodnia część województwa warmińsko-mazurskiego.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. wp.pl.
  2. Działdowo.
  3. G. Białuński, Studia z dziejów plemion pruskich i jaćwieskich, Olsztyn 1999, s. 26–27.
  4. http://pismo.pruthenia.pl/pruthenia_2/Pruthenia_2_2006_Gr%C4%85%C5%BCawski-K_Z_najnowszych.pdf.
  5. J. Powierski, Przekaz Dusburga o najazdach pruskich i przejściowej okupacji ziemi chełmińskiej, „Komunikaty Mazursko-Warmińskie”, 1971, nr 4, s. 379–425.