Sawa Mutkurow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Sawa Mutkurow
Сава Муткуров
Ilustracja
generał major
Data i miejsce urodzenia 16 grudnia 1852
Tyrnowo, Imperium Osmańskie
Data i miejsce śmierci 15 marca 1891
Neapol, Włochy
Przebieg służby
Lata służby 1872–1891
Siły zbrojne Armia Imperium Rosyjskiego
Armia Księstwa Bułgarii
Główne wojny i bitwy Wojna rosyjsko-turecka (1877–1878)
wojna serbsko-bułgarska
Odznaczenia
Order Waleczności II klasy (Bułgaria) Order Waleczności II klasy (Bułgaria) Order Świętego Aleksandra (Bułgaria) Order Świętego Aleksandra (Bułgaria) Cesarski i Królewski Order Świętego Stanisława IV klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętej Anny I klasy (Imperium Rosyjskie)
Sawa Mutkurow
Сава Муткуров
Ilustracja
Pełne imię i nazwisko Сава Атанасов Муткуров
Data i miejsce urodzenia 16 grudnia 1852
Wielkie Tyrnowo
Data i miejsce śmierci 15 marca 1891
Neapol
Minister wojny
Okres od 20 sierpnia 1887
do 4 lutego 1891
Poprzednik Raczo Petrow
Następca Michaił Sawow

Sawa Atanasow Mutkurow (bułg. Сава Атанасов Муткуров, ur. 16 grudnia 1852 w Tyrnowie, zm. 15 marca 1891 w Neapolu[1]) – bułgarski i rosyjski wojskowy i polityk, generał major, minister wojny Carstwa Bułgarii (1887–1891).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem Atanasa Mutkurowa. Po ukończeniu szkoły w rodzinnym Tyrnowie uczył się w szkole medycznej w Stambule, a następnie w szkole dla junkrów w Odessie[1]. Od 1872 służył w Armii Imperium Rosyjskiego. Uczestniczył w wojnie rosyjsko-tureckiej (1877-1878) jako dowódca kompanii 64 mińskiego pułku piechoty. Po zakończeniu wojny był dowódcą kompanii w milicji Rumelii Wschodniej[1].

Od 1881 pełnił kolejno funkcje naczelnika kancelarii wojskowej, dyrektora administracyjnego milicji, a wreszcie oficera sztabowego w milicji rumelijskiej. W 1885 wziął aktywny udział w działaniach na rzecz zjednoczenia Księstwa Bułgarii i Rumelii Wschodniej. Powiadomił księcia Aleksandra Battenberga o planowanym wystąpieniu w Rumelii Wschodniej i otrzymał od niego deklarację poparcia dla zjednoczenia. Po przejęciu kontroli nad Płowdiwem Mutkurow znalazł się w składzie tymczasowego rządu Bułgarii Południowej, zanim ta została zjednoczona z Księstwem Bułgarii[1].

W czasie wojny serbsko-bułgarskiej 1885 objął dowództwo oddziału ochotników z Tyrnowa i Szumenu. W działaniach w rejonie Pirotu dowodził 2 dywizją piechoty, a następnie objął dowództwo 5 brygady piechoty i komendę nad garnizonem płowdiwskim. W 1886 wystąpił przeciwko organizatorom buntu oficerów prorosyjskich, skierowanego przeciwko Aleksandrowi Battenbergowi. Wtedy zaczął bliską współpracę ze Stefanem Stambołowem, a wierne mu oddziały przeprowadziły akcję aresztowania spiskowców[1].

W sierpniu 1886 został jednym z trzech regentów Bułgarii (wspólnie ze Stefanem Stambołowem i Petko Karawełowem). Po przejęciu władzy przez księcia Ferdynanda, Mutkurow objął stanowisko ministra wojny w gabinecie Stefana Stambołowa, które sprawował przez cztery lata[2]. W tym czasie dokonał przezbrojenia armii bułgarskiej, która otrzymała karabiny Mannlicher wz. 1886[1].

W lutym 1891 awansowany na stopień generalski. Z uwagi na pogarszający się stan zdrowia przeszedł w stan spoczynku i wyjechał na kurację do Neapolu, gdzie zmarł[1]. Pochowany w Cerkwi Świętego Spasa w Sofii[2].

Był żonaty (żona Mara), miał dwoje dzieci.

Awanse[edytuj | edytuj kod]

  • podporucznik (Подпоручик) (1872)
  • porucznik (Поручик) (1876)
  • kapitan (капитан) (1881)
  • major (Майор) (1883)
  • podpułkownik (Подполковник) (1886)
  • pułkownik (Полковник) (1887)
  • generał major (Генерал-майор) (1891)

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g Taszo Taszew: Министрите на България 1879-1999. Sofia: АИ „Проф. Марин Дринов”/Изд. на МО, 1999, s. 308–309.
  2. a b Сава Муткуров е първият български офицер с генералско звание (bułg.). banker.bg. [dostęp 2020-07-13].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Taszo Taszew: Министрите на България 1879-1999. Sofia: АИ „Проф. Марин Дринов”/Изд. на МО, 1999, s. 308–309.