Schnąca limba (Tetmajer)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Schnąca limbasonet młodopolskiego poety Kazimierza Przerwy-Tetmajera[1], opublikowany w tomiku Poezje. Seria pierwsza, wydanym w 1891. Utwór jest napisany klasycznym sylabicznym trzynastozgłoskowcem ze średniówką po sylabie siódmej. Rymy są żeńskie, ułożone w porządku abba abba ccd dee.

U stóp mych dzika przepaść. W ciemnym niebie blady
świeci księżyc, podobny wodnej białej lilii,
co kielich swój nad ciemne głębiny wychyli.
Cicho - grzmot słychać tylko huczącej kaskady.
Nad nurtem jej ze skalnej wyrosła posady
limba: zżółkło konary smutno na dół chyli,
czując, że dłużej walczyć na próżno się sili
i runie - wicher szumi jej hymny zagłady.
Nie ona jedna toczy tę walkę bolesną:
są ludzie i narody całe na przedwczesną
śmierć skazane, przez losów okrutne przekleństwo - -
i czyż warto jest walczyć nie wierząc w zwycięstwo?
I czyż warci są życia, którym brak doń siły?
I cóż z tych łez wylanych na słabych mogiły?...

Rosnąca na skałach limba symbolizuje samotność człowieka i jego nieprzystosowanie do życia w społeczeństwie[2], jak również śmierć[3]. Tetmajer napisał również wiersz Limba.

Zobacz też: O sonecie (wiersz), Limba (Asnyk)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Tetmajer Kazimierz (pol.). Encyklopedia PWN. [dostęp 2017-04-05].
  2. Poezja Przerwy-Tetmajera (pol.). edupedia.pl. [dostęp 2017-04-06].
  3. Marek Gaura: Dekadencja Młodej Polski u Kazimierza Przerwy - Tetmajera i Jana Kasprowicza (cz.). theses.cz, 2010. s. 27. [dostęp 2017-04-06].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Kazimierz Tetmajer: Poezje wybrane. Wyboru dokonał i wstępem opatrzył Jan Zygmunt Jakubowski. Warszawa: Ludowa Spółdzielnia Wydawnicza, 1969.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

  • Schnąca limba (pol.). literat.ug.edu.pl. [dostęp 2017-04-06].
  • Kazimierz Przerwa-Tetmajer: Schnąca limba (pol.). wolnelektury.pl. [dostęp 2017-04-06].