Schronisko Ważeckie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Schronisko Ważeckie
Ilustracja
Schronisko w 1998 roku, tuż przed pożarem
Państwo  Słowacja
Pasmo Tatry, Karpaty
Wysokość 1180 m n.p.m.
Data otwarcia 1961
Właściciel ostatnio Prior
Położenie na mapie Tatr
Mapa lokalizacyjna Tatr
Schronisko Ważeckie
Schronisko Ważeckie
Ziemia49°08′07,00″N 19°58′14,70″E/49,135278 19,970750

Schronisko Ważeckie (słow. Važecká chata, Kertészova chata, Chata kpt. Rášu) – nieistniejące schronisko, stojące dawniej u podnóży słowackich Tatr Wysokich.

Schronisko Ważeckie zostało zbudowane w roku 1961 na miejscu spalonej przez Niemców w roku 1944 Važeckiej chaty Jozefa Kertésza (niem. Važecer Hütte, Važecer Schutzhaus, węg. Vágfalvi menedékház, Vázseci menedékház). Nowo postawiony budynek „odziedziczył” patrona, kpt. Jána Raša, po zniszczonej przez ogień w roku 1956 Schronisku Furkotnym. Ján Rašo był uczestnikiem słowackiego powstania narodowego z roku 1944. Chata jego imienia została postawiona w przybliżonym miejscu śmierci powstańca z 26 września 1944, na ścieżce łączącej Podbańską ze Szczyrbskim Jeziorem, około dziesięciu minut pieszo z Trzech Źródeł. W roku 1970 m.in. z powodu niewielkiej odległości od szosy zostało zamienione w dom wczasowy. Schronisko podzieliło los swoich poprzedników i wypaliło się w marcu 1999 roku[1].

Schronisko oferowało 60 miejsc noclegowych i było punktem wypadowym do wejść na Krywań.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1.