Schronisko im. Ludwika Zejsznera

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Schronisko im. Ludwika Zejsznera – nieistniejące schronisko turystyczne w Dolinie Pięciu Stawów Polskich w Tatrach Wysokich. Znajdowało się nad brzegiem Małego Stawu[1].

Dolina w przeszłości stanowiła tereny pasterskie Hali Pięć Stawów. Pasterze wybudowali w niej dla własnych potrzeb kamienny szałas. Do 1876 r. był on wykorzystywany również przez pierwszych turystów i taterników. Ostał się do dzisiaj[2].

W 1876 r. Towarzystwa Tatrzańskiego wybudowało nad Małym Stawem z granitowych skał niewielkie jednoizbowe schronisko. Było to pierwsze schronisko w tej dolinie. Nadano mu imię polskiego geologa Ludwika Zejsznera. Stanisław Witkiewicz tak pisze o tym schronisku: Przy ognisku z kosodrzewiny turyści zawinięci w pledy i okryci cuchami górale – przewodnicy, leżą kręgiem na posłaniu z kosówki, ogrzewając nogi przy ognisku. Latem schronisko było licznie odwiedzane przez turystów, zimą jednak w owych czasach zwykle nie chadzano po górach. Pozostawione bez opieki schronisko niszczało. Niemal co roku trzeba było przed rozpoczęciem sezonu letniego przeprowadzać w nim kosztowne remonty[2].

Rosnąca popularność turystyki w Tatrach spowodowała, że postanowiono wybudować bardziej wygodne schronisko. W 1898 r. postawiono obok drugie, drewniane schronisko przeniesione z Czerwonych Brzeżków[1]. Było cieplejsze i wygodniejsze, miało bowiem piec i prycze. Jego popularność wśród turystów znacznie wzrosła, w związku z tym wielokrotnie przeprowadzano jego modernizację i rozbudowę. Przez lato gospodarzami schroniska byli: Jędrzej Nowobilski, Jan Nowobilski i Wojciech Budz. Od 1907 r. schronisko czynne było również zimą – gospodarowała wtedy w nim Sekcja Narciarska Towarzystwa Tatrzańskiego. W czasie I wojny światowej schronisko kilkakrotnie było dewastowane, po wojnie jednak Kompania Wysokogórska Wojska Polskiego przywróciła go do użytku. Dzierżawiła go Maria Budzowa, potem jej córka Wiktoria Bigosowa[2]. Schronisko było czynne do 1924 r., kiedy to oddział zakopiański PTT podjął budowę nowego i jeszcze większego Trzeciego schroniska w Dolinie Pięciu Stawów Polskich[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Józef Nyka: Tatry polskie. Przewodnik. Wyd. XIII. Latchorzew: Wyd. Trawers, 2006. ISBN 83-915859-1-3.
  2. a b c Oficjalna strona schroniska PTTK w Dolinie Pięciu Stawów Polskich. [dostęp 2018-12-21].